Αντιχαλαζική Προστασία: Υπογραφές στον ΕΛΓΑ, αλλά η Χαλκιδική Μένει Πάλι εκτός – Μια Χρόνια Κοροϊδία;
Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης
Η υπογραφή της σύμβασης μεταξύ του ΕΛΓΑ και της εταιρείας «3Δ» για την εναέρια αντιχαλαζική προστασία, ύψους 3,7 εκατ. ευρώ, ανακοινώθηκε πανηγυρικά την Παρασκευή 20 Ιουνίου 2025. Ενώ η άμεση εφαρμογή του Εθνικού Προγράμματος Χαλαζικής Προστασίας 2025 θεωρητικά καθησυχάζει χιλιάδες αγρότες, η πραγματικότητα επιμένει να είναι σκληρή και εξοργιστική για μια ολόκληρη περιοχή: η Χαλκιδική μένει και πάλι εκτός, αφήνοντας τους παραγωγούς της έρμαιους των ακραίων καιρικών φαινομένων.
Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και η Διοίκηση του ΕΛΓΑ δηλώνουν ότι «εξαντλούν τις προσφερόμενες δυνατότητες για την ανάπτυξη συστήματος προστασίας» και «σχεδιάζουν την αξιοποίηση νέων τεχνολογικών μέσων» με χρηματοδότηση από το Σ.Σ. Κ.Α.Π 2023-2027. Μάλιστα, προαναγγέλλουν και νέο Διεθνή Διαγωνισμό για την τετραετία 2026-2029. Όλα αυτά ακούγονται ωραία στα χαρτιά και τις επίσημες ανακοινώσεις.
Η πραγματικότητα, όμως, στην πράσινη, παραγωγική Χαλκιδική είναι διαφορετική. Επί χρόνια, οι αγρότες βλέπουν τις καλλιέργειές τους –ελιά, οπωροκηπευτικά και άλλα– να καταστρέφονται από χαλαζοπτώσεις, χωρίς καμία εναέρια προστασία. Γιατί άραγε η Χαλκιδική εξαιρείται συστηματικά; Ποιοι είναι οι λόγοι πίσω από αυτή τη θλιβερή και ακατανόητη παράλειψη που στερεί από τους παραγωγούς το δικαίωμα στην προστασία που απολαμβάνουν συνάδελφοί τους σε άλλους νομούς;
Οι συνεχείς υποσχέσεις για «θωράκιση της αγροτικής παραγωγής» ακούγονται κενές περιεχομένου όταν ένας τόσο σημαντικός αγροτικός νομός παραμένει εκτεθειμένος. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να δώσει πραγματικές απαντήσεις, όχι αόριστες διαβεβαιώσεις για μελλοντικούς διαγωνισμούς. Η Χαλκιδική δεν είναι ένα ασήμαντο κομμάτι στον αγροτικό χάρτη της χώρας. Η επανειλημμένη εξαίρεσή της από ένα τόσο βασικό πρόγραμμα προστασίας είναι σκανδαλώδης και υποδηλώνει είτε αδιαφορία, είτε ανικανότητα, είτε εσκεμμένη παράλειψη.
Οι αγρότες της Χαλκιδικής έχουν κουραστεί από τα λόγια. Απαιτούν άμεσες πράξεις και την ένταξη της περιοχής τους στο σύστημα αντιχαλαζικής προστασίας χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις. Σε ένα κράτος που διατείνεται ότι στηρίζει τον πρωτογενή τομέα, η συνέχιση αυτής της αδικίας αποτελεί πολιτική ντροπή και υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και τις υποσχέσεις τους. Πόσες ακόμα καταστροφές πρέπει να συμβούν για να ληφθούν σοβαρά μέτρα;
