Έχεις ποτέ νιώσει Αόρατη;

Φωτεινή Σταματίου
Ακούγεται μεταφυσική η ερώτηση; Σα να ρωτάω αν έχεις την Έκτη Αίσθηση; Ή αν ήθελες να την έχεις;
Ή μήπως ακούγεται σαν έκφραση επιθυμίας; Η ερώτηση που απευθύναμε παλιά, κορίτσια, γράφοντας σε
λευκώματα, ή και τώρα, σε συνεντεύξεις, “αν ήσουν μια μέρα αόρατη, τι θα ήθελες να κάνεις; Τι θα
ήθελες να αλλάξεις;”
Ωραίοι κι αυτοί οι προβληματισμοί, αλλά δε θέλω να μιλήσω ούτε για μεταφυσική ούτε για
ονειροπολήσεις και ρομαντικές ιδεαλιστικές υποθέσεις.
Θέλω να μιλήσω για την αίσθηση του να σε κάνουν οι άλλοι να νιώθεις αόρατη, με την απαξιωτική
συμπεριφορά τους και την αδιαφορία τους. Ειδικά, όταν αυτοί οι άλλοι είναι πολύ κοντινά σου πρόσωπα
που είναι δύσκολο έως αδύνατο να αφήσεις έξω από τη ζωή σου, να διαγράψεις, να αποφύγεις. Όταν
μιλάμε για έναν γονιό, για έναν φίλο, για έναν σύντροφο. Για επιλογές και μη, που διαψεύδονται οικτρά.
Που αποτυγχάνουν παταγωδώς, που κλονίζουν συθέμελα ό, τι θεωρούσες στέρεο στη ζωή σου. Που σου
τσακίζουν σαν τσεκούρια κάθε ίχνος αυτοπεποίθησης και μετά μαζεύεις συντρίμμια αν βρεις τη δύναμη,
ή συνεχίζεις να σκύβεις κεφάλι και να πλήττεσαι αλύπητα.
Θέλω να μιλήσω για την ψυχοσυναισθηματική κακοποίηση. Θέλω να μιλήσω για την λεκτική
κακοποίηση. Για την ύπουλη αυτή μορφή κακοποίησης που εμφανίζεται με γοητευτικό περιτύλιγμα, με
την ευγενή όψη της καλοσύνης, της βοήθειας και σιγά σιγά σου στερεί την αυτονομία, την ανεξαρτησία,
την πίστη στις όποιες ικανότητές σου. Για την κακοποίηση που αργείς να πάρεις χαμπάρι γιατί σε
δηλητηριάζει αργά, και παθαίνεις τον Μυθριδατισμό τον ίδιο! Τον εθισμό σε επικίνδυνες συνθήκες που
σε συρρικνώνουν σταδιακά.
Έχεις ποτέ νιώσει Αόρατη; Να υπάρχεις εκεί σα σκιά, να σου απευθύνονται με υποτιμητικό λεξιλόγιο, να
νιώθεις ανόητη, ανάξια. Να είσαι αντικείμενο πλήρους αδιαφορίας στο συναισθηματικό σου είναι, στην
προσωπικότητά σου. Έχεις νιώσει ποτέ Αόρατη; Μια διάφανη παρουσία που δέχεται επιθετικότητα,
ξεσπάσματα βίας, και ανέχεται γιατί νιώθει ενοχικά;
Βία, ενοχή, ανοχή, χαμηλή αυτοπεποίθηση και νάτη η Αόρατη! Υπάρχεις δεν υπάρχεις είναι το ίδιο.
Ευνουχισμένο άτομο που ολοένα και βυθίζεται.
Όταν πιάσεις πάτο και σου το πει ο κακοποιητής σου χαιρέκακα, είναι ώρα να κάνεις κάτι!
Είναι ώρα να αντιδράσεις, να περισώσεις, να αρχίσεις από το μηδέν, να κάνεις κάτι!
Γιατί κακοποίηση δεν είναι μόνο η σωματική. Δεν είναι μόνο ο ξυλοδαρμός, ο βιασμός, που είναι άμεσα
αποδεδειγμένη κακοποίηση, που φτάνει και στον θάνατο. Γυναίκες θύματα σε ατελείωτη λίστα δυστυχώς,
με ανύπαρκτη προστασία δυστυχώς, με αρσενικά να ανατρέφονται με την ιδέα ότι θα σηκώνουν χέρια,
πόδια, φωνές γιατί μπορούν!
Γιατί κακοποίηση είναι και η λεκτική, κατά το “η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”,
κακοποίηση είναι και η ψυχική, κακοποίηση είναι και η συναισθηματική. Και είναι ύπουλες μορφές
κακοποίησης. Δεν αφήνουν μελανιές στο δέρμα, γδαρσίματα, σπασίματα, κακώσεις, παράλυση σώματος,
θάνατο, τραγικά όλα, αδιανόητα όλα. Αφήνουν τραύματα ψυχικά που επουλώνονται, αν, πολύ αργά με
πολλή θέληση, δύναμη, δουλειά, υπομονή και επιμονή.
Να μη θυμόσαστε τις κακοποιήσεις και τις ισοτιμίες της γυναίκας με τον άνδρα (όχι ισότητες) μόνο την
Ημέρα της Γυναίκας ή την Ημέρα της Μητέρας.
Τα θέματα είναι καθημερινά.
Γυναίκες, αν έχετε νιώσει ποτέ Αόρατες, είναι ώρα να κάνετε κάτι.