Αποχαιρετισμός στον Στέφανο Ληναίο: Έφυγε ένας «στρατιώτης» της τέχνης και της Δημοκρατίας
Φτωχότερος είναι από σήμερα ο κόσμος του πολιτισμού, καθώς «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών ο σπουδαίος ηθοποιός, σκηνοθέτης και αγωνιστής Στέφανος Ληναίος. Πλήρης ημερών και με ένα ισχυρό αποτύπωμα στην κοινωνική και καλλιτεχνική ζωή του τόπου, ο Ληναίος άφησε την τελευταία του πνοή, έχοντας στο πλευρό του την αγάπη των δικών του ανθρώπων.
Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μέσα από ένα συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο μήνυμα της κόρης του, Μαργαρίτας Μυτιληναίου, η οποία τον αποχαιρέτησε με τις λέξεις: «Καλό σου ταξίδι, πατέρα. Έφυγες πλήρης, χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη. Όλη σου τη ζωή πάλεψες για αυτό που θεωρούσες έντιμο, δίκαιο και δημοκρατικό».
Μια ζωή γεμάτη αγώνες και δημιουργία
Γεννημένος στη Μεσσήνη το 1928, ο Στέφανος Ληναίος (Διονύσιος Μυτιληναίος) υπήρξε μια προσωπικότητα που συνδύασε την τέχνη με την πολιτική δράση. Από τα πρώτα του βήματα στο θέατρο Κοτοπούλη το 1954, μέχρι την ίδρυση του ιστορικού θεάτρου «ΑΛΦΑ», η πορεία του ήταν ταυτισμένη με την ποιότητα.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, βρέθηκε αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, όπου συνέχισε τον αντιδικτατορικό αγώνα μέσα από το BBC και την Deutsche Welle, αποδεικνύοντας ότι για εκείνον η τέχνη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελευθερία.
Η κοινή πορεία με την Έλλη Φωτίου
Το 1970, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιούργησε μαζί με τη σύντροφο της ζωής του, Έλλη Φωτίου, το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο». Μαζί ανέβασαν εμβληματικές παραστάσεις που άφησαν εποχή, όπως το «Καληνύχτα Μαργαρίτα» και το «Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω», ενώ το κοινό τον αγάπησε μέσα από κινηματογραφικές επιτυχίες όπως τα «Μιας Πεντάρας Νιάτα» και «Η Κόμησσα της Φάμπρικας».
Το τελευταίο «αντίο»
Ο Στέφανος Ληναίος υπηρέτησε τα κοινά και από τη θέση του βουλευτή και του δημοτικού συμβούλου, παραμένοντας πάντα πιστός στις αξίες του. Σύμφωνα με την επιθυμία του ίδιου και της οικογένειάς του, η αποτέφρωσή του πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στο Ριτσώνα, σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Φεύγει αφήνοντας πίσω του την εικόνα ενός ανθρώπου που αντιμετώπισε τις δυσκολίες, τις εξορίες και τις απογοητεύσεις με το κεφάλι ψηλά, πίνοντας τον απογευματινό του καφέ μέχρι την τελευταία στιγμή, όπως έγραψε η κόρη του, με τη θέα του αγαπημένου του Μεσσηνιακού κόλπου στη σκέψη του.
