Μαρία Πάππα: Η «Χαμογελαστή Δύναμη» του Δήμου Αριστοτέλη – 42 Χρόνια Πάθους, Δημιουργίας και Αλήθειας

Μια εκ βαθέων συζήτηση με την έγκριτη Σύμβουλο Τουριστικής Προβολής για την πορεία της, τη γυναικεία ενδυνάμωση και την αγάπη για τον τόπο της, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Της Αναστασίας Δεκάκη

«Φοβόμουν. Και φοβόμουν έντονα για πολύ καιρό… έμπαινα στον κόσμο των μεγάλων ενώ ήμουν ακόμη παιδί». Με αυτά τα λόγια, η Μαρία Πάππα, Σύμβουλος Τουριστικής Προβολής του Δήμου Αριστοτέλη, γυρίζει το χρόνο πίσω, σε εκείνο το μακρινό πρωινό του 1983 στα Μεταλλεία.

Σήμερα, τιμώντας την 8η Μαρτίου και την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, φιλοξενούμε μια γυναίκα που κατάφερε να μετατρέψει τον αρχικό φόβο ενός 18χρονου κοριτσιού σε μια λαμπρή πορεία 42 ετών. Μια γυναίκα που αποδεικνύει ότι η ευγένεια είναι το πιο ισχυρό όπλο και πως η «επαγγελματική αλήθεια» δεν κλονίζεται από καμία μετριότητα.

Κυρία Πάππα, με συγκινήσατε με την ανάρτησή σας που είχατε κάνει λίγο πριν την εκπνοή του 2025 για το 1983. Θυμάστε τι σκεφτόσασταν εκείνο το πρώτο πρωινό στα Μεταλλεία, φορώντας το κόκκινο πουλόβερ σας; Φανταζόσασταν τότε ότι θα κλείνατε στη δουλειά 42 χρόνια;

Ήταν η αρχή για όλα. Εκείνο το πρωί του Νοέμβρη, το μακρινό 1983, πραγματικά δε σκεφτόμουν. Φοβόμουν. Και φοβόμουν έντονα για πολύ καιρό μετέπειτα, γιατί έμπαινα στον κόσμο των μεγάλων ενώ ήμουν ακόμη παιδί. Προσπαθούσα να συντονιστώ με τους επαγγελματίες και τους έμπειρους, αλλά ταυτόχρονα να ζω τα νιάτα και τις σπουδές μου. Δύσκολο. Πέρασε καιρός μέχρι να προσαρμόσω όλα αυτά τα ζητούμενα σε ένα καλούπι, που τελικά έγινε ο κόσμος μου. Που με έμαθε να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Που μου δίδαξε να ζυγίζω τους ανθρώπους με τη μία. Και αυτή η δυσκολία, που ήταν φορτίο βαρύ για ένα παιδί ούτε 18 χρόνων, με ωθούσε στο να σκέφτομαι συχνά το προσωρινό, το οποίο (όπως σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις) έγινε μόνιμο, ώστε να επιβεβαιώσει τον κανόνα.

Τι ήταν αυτό που σας κράτησε στην ίδια δουλειά μια ολόκληρη ζωή; Είναι η αγάπη για τον τόπο ή η ανάγκη για σταθερότητα;

Η ανάγκη για δουλειά μετατράπηκε σε ανάγκη για δημιουργία. Όταν πάτησα καλά στα πόδια μου, τότε ανακάλυψα ότι δουλειά δεν είναι απλά να ολοκληρώνεις αυτό που σου ανατίθεται, αλλά να το εξελίσσεις, να το αναβαθμίζεις και να το τιμάς. Είναι αυτή η «επαγγελματική υστερία» να ξεκολλήσεις από τη μετριότητα: αν αυτό το καταφέρεις, τότε θέλεις να πάρεις ρίσκα, να ανεβάσεις κι άλλο τον ποιοτικό πήχη, ώστε να πετύχεις το ακόμη τελειότερο, κ.ο.κ. Όταν μπεις σε αυτήν τη διαδικασία «πάθους», που σε κρατά σε επαγγελματική υπερδιέγερση, τότε δεν υπάρχει επιστροφή.

Γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας. Πόσο δύσκολο ήταν για ένα νεαρό κορίτσι να επιβληθεί και να ξεχωρίσει σε έναν τόσο σκληρό και ανδροκρατούμενο χώρο, όπως τα μεταλλεία;

Στη δουλειά – είτε είσαι άνδρας, είτε είσαι γυναίκα – ξεχωρίζεις μόνο όταν είσαι αποτελεσματικός. Δεν τίθεται θέμα επιβολής με κάποια μέθοδο. Αποδίδεις; Αν ναι, τότε έρχεται η ίδια η δουλειά και σε δικαιώνει. Εσύ δε χρειάζεται να προσπαθήσεις για τίποτα. Στο σημείο βέβαια αυτό έρχεται ο μέτριος να σε πολεμήσει. Ό,τι δεν αντέχει το μπόι του το υποτιμά και το μικραίνει, φέρνοντάς το στα μέτρα του. Και όταν δεν μπορεί να ανέβει ψηλά για να σε φτάσει, τότε προσπαθεί να σε ρίξει κάτω. Αν, από ιδιοτέλεια, δεν αντέχει την καθαρότητα και την ακεραιότητα σε διαβάλει. Ο δρόμος του μικρός και σύντομος. Τίποτα δεν μπορεί να κλονίσει την επαγγελματική αλήθεια.

Σας λένε “χαμογελαστή δύναμη”. Πιστεύετε ότι μια γυναίκα μπορεί να πετύχει τα πάντα με το χαμόγελο και την ευγένεια, ακόμα και όταν οι άλλοι προσπαθούν να την υποτιμήσουν;

Η ευγένεια είναι όπλο, δύναμη, παιδεία και χάρισμα. Πολλές φορές ο όγκος και η καθημερινότητα της δουλειάς μας παρασύρουν, κάνοντας μας σκληρούς ή απότομους, με αποτέλεσμα να χάνουμε το «πλεονέκτημα». Όταν μου συμβαίνει πραγματικά το μετανιώνω, γιατί πιστεύω στη δύναμη της ηρεμίας, του επαγγελματικού πολιτισμού και του «χαμόγελου». Από εμπειρία σας λέω ότι «ναι, με την ευγένεια πετυχαίνεις πάντα», ακόμη κι αν απέναντί σου βρίσκεται ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος.

Τώρα που είστε πλέον… επίσημα συνταξιούχος, γιατί επιλέγετε να συνεχίζετε να τρέχετε για τον τουρισμό της περιοχής μας; Τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη;

Είναι το μετρήσιμο έργο, που ασίγαστα υλοποιούμε στο Δήμο Αριστοτέλη με επικεφαλής το Δήμαρχο Στέλιο Βαλιάνο, ο οποίος επενδύει στην τουριστική προβολή της Ανατολικής Χαλκιδικής με όλες τους τις δυνάμεις, με γνώση, με πάθος, με σθένος, με δουλειά – χωρίς να υπολογίζει τον κόπο. Όταν λοιπόν σέβεσαι έναν αυτοδιοικητικό αυτής της εμβέλειας, που αποδεδειγμένα και σθεναρά υπεραγαπά τον τόπο, δεν τον εγκαταλείπεις, ακόμη και αν συνταξιοδοτήθηκες.

Όταν ταξιδεύετε στο εξωτερικό για να διαφημίσετε το Δήμο Αριστοτέλη, τι είναι αυτό που λέτε πρώτο στους ξένους για να τους κεντρίσετε το ενδιαφέρον;

Είναι μια μεθοδολογία σύνθετη, σίγουρα δε λες σε όλους το ίδιο. Ο τουρισμός έχει άξονες και πυλώνες, ενότητες και θέματα, τα οποία καταγράφεις και εργαλειοποιείς. Η προβολή ενός προορισμού δεν είναι υπόθεση του «τί λέω κάπου», αλλά «τί παρουσιάζω σε κάθε τουριστική αγορά» και «τί παρουσιάζω σε κάθε συνομιλητή» στοχευμένα και ξεχωριστά. Σίγουρα πάντως όλα τα τεχνικά στοιχεία, που χρησιμοποιούνται στις δεκάδες παρουσιάσεις, ακουμπούν στην τεράστια αγάπη για την Ελλάδα, τη Μακεδονία και τον τόπο. Ξεκινούν πάντα από το γενέθλιο τόπο του Αριστοτέλη και περιστρέφονται γύρω τις παγκόσμιες μοναδικότητες του Δήμου, όπως π.χ. η γειτνίαση με το Άγιον Όρος, τα Σιδηροκαύσια, το Σημείο Αναφοράς για τον Αλέξη Ζορμπά, οι Natura περιοχές, κ.λπ.

Είπατε ότι κάποιοι άνθρωποι “δεν αντέχουν το φως”. Πώς καταφέρατε όλα αυτά τα χρόνια να μην αφήσετε τη μετριότητα των άλλων να σας σταματήσει;

Δεν ασχολήθηκα, δεν απάντησα, δε σπατάλησα χρόνο. Στο δικό μου επαγγελματικό σύμπαν άνθρωποι ή ομάδες ανθρώπων, που σε τραβούν προς κάτω, δεν έχουν καμία θέση. Άνθρωποι μικροί σε σχέση με το όραμα και το έργο της ομάδας, άνθρωποι σκοτεινοί που δεν κατανοούν, άνθρωποι ασήμαντοι, που φοβούνται τους άξιους, είναι τελικά άνθρωποι που δε σέβονται τον τόπο που τους γέννησε και τους τρέφει. Ένα έργο καθαρό σαν το δικό μας σε κρατά πάντα επαγγελματικά υγιή και τοποθετεί το βλέμμα σου ψηλά, μακριά από απάνθρωπους ανταγωνισμούς και μικρότητες.

Αν είχατε μπροστά σας μια κοπέλα που ξεκινάει σήμερα την πρώτη της δουλειά, ποια είναι η μία και μοναδική συμβουλή που θα της δίνατε;

Ότι το τρίπτυχο της επιτυχίας είναι «δουλειά, δουλειά και δουλειά».

Τελικά, μετά από 42 χρόνια και 53 ημέρες δουλειάς, τι είναι αυτό που μένει στην καρδιά σας; Οι επιτυχίες ή οι άνθρωποι που γνωρίσατε;

Αυτό που με θαυμασμό παρατηρώ στην πορεία μου είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα ντροπαλό και μαζεμένο παιδί αποτίναξε σταδιακά ό,τι το κρατούσε πίσω και εξελίχθηκε σε μία τολμηρή επαγγελματία, κρατώντας πάντα την ηθική της νεότητας. Το χρωστώ σε τρεις ανθρώπους – οι δύο δεν υπάρχουν πια. Είναι οι άνθρωποι της επαγγελματικής μου ζωής – οι δάσκαλοί μου, τα τρία της στάδια. Κοινό τους σημείο η ταπεινότητα – ενώ ήταν τόσο σπουδαίοι ήταν ταυτόχρονα τόσο γήινοι! Μεγαλείο!

Η Μαρία Πάππα, ακόμη και ως «επίσημη συνταξιούχος», συνεχίζει να δίνει το παρόν στην πρώτη γραμμή της τουριστικής προβολής της Ανατολικής Χαλκιδικής, δίπλα στον Δήμαρχο Στέλιο Βαλιάνο. Η στάση ζωής της αποτελεί το ιδανικό αφιέρωμα για την 8η Μαρτίου: μια υπενθύμιση ότι η γυναίκα μπορεί να επιβληθεί σε σκληρούς χώρους όχι με τη βία, αλλά με την αποτελεσματικότητα, το ήθος και το χαμόγελο.