Όταν η απουσία του ΥΠΑΑΤ… «Ευλογεί» την Καταστροφή στην καταστροφή!

Του Χρήστου Δημητριάδη

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων σάρωσε σαν πύρινη λαίλαπα την κτηνοτροφική κοινότητα της Νέας Φώκαιας, αφήνοντας πίσω της ένα τοπίο ερειπίων και απόγνωσης. Χιλιάδες ζώα, ο κόπος και το βιος μιας ζωής για πολλούς κτηνοτρόφους, οδηγήθηκαν στην αναγκαστική θανάτωση. Και ενώ η υγειονομική κρίση θέτει σε συναγερμό την περιοχή, η σκιά της αναποτελεσματικότητας και της ολιγωρίας βαραίνει την ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Ή μήπως περίμεναν να… ευλογήσει ο Θεός την κατάσταση;

Η είδηση της εμφάνισης της ευλογιάς στην Χαλκιδική δεν ήταν απλώς ένα δυσάρεστο γεγονός. Ήταν η κορύφωση μιας αλυσίδας πιθανών παραλείψεων και ανεπαρκών μέτρων. Η άμεση αντίδραση με την ενεργοποίηση του υγειονομικού πρωτοκόλλου είναι αναμφίβολα απαραίτητη. Όμως, γιατί φτάσαμε ως εδώ; Γιατί η πρόληψη δεν λειτούργησε αποτελεσματικά; Ήταν οι έλεγχοι στις εισαγωγές ζώων αρκετά αυστηροί; Είχαν οι κτηνοτρόφοι την απαραίτητη ενημέρωση και υποστήριξη για την εφαρμογή μέτρων βιοασφάλειας;

Η αναφορά του αντιπεριφερειάρχη Αγροτικής Οικονομίας για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου σε άλλες περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας εντείνει τα ερωτήματα. Γιατί η Χαλκιδική αποτέλεσε την εξαίρεση στον κανόνα; Μήπως η «επιτυχημένη» διαχείριση αλλού επισκίασε τις ανάγκες και τις αδυναμίες της συγκεκριμένης περιοχής;

Η κραυγή απόγνωσης των κτηνοτρόφων είναι κάτι περισσότερο από ένα αίτημα για οικονομική βοήθεια. Είναι μια έκκληση για δικαιοσύνη και για αναγνώριση της καταστροφής που υπέστησαν. Οι διαβεβαιώσεις για αποζημιώσεις ηχούν άδειες στα αυτιά ανθρώπων που είδαν τον κόπο μιας ζωής να αφανίζεται. Η εμπειρία από παρόμοιες κρίσεις στο παρελθόν έχει σφυρηλατήσει μια βαθιά δυσπιστία προς την κρατική γραφειοκρατία. Οι κτηνοτρόφοι δεν χρειάζονται υποσχέσεις, αλλά άμεση, διαφανή και δίκαιη στήριξη που θα τους επιτρέψει να ξαναχτίσουν το μέλλον τους.

Για να μην θρηνήσουμε και άλλες «ευλογημένες» καταστροφές στο μέλλον, απαιτούνται άμεσα συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις:

1. Άμεση και Γενναία Οικονομική Στήριξη: Οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι άμεσες, να καλύπτουν το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς (συμπεριλαμβανομένου του διαφυγόντος εισοδήματος και του κόστους ανασυγκρότησης των μονάδων) και να απλοποιηθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες. Ίσως η δημιουργία ενός ειδικού ταμείου άμεσης βοήθειας για τέτοιες περιπτώσεις να είναι μια λύση.
2. Ενίσχυση των Προληπτικών Μέτρων: Πρέπει να υπάρξει αυστηροποίηση των ελέγχων στις εισαγωγές ζώων, με συστηματικούς και τακτικούς ελέγχους από εξειδικευμένο προσωπικό. Παράλληλα, η Πολιτεία οφείλει να επενδύσει σε προγράμματα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των κτηνοτρόφων σχετικά με τα μέτρα βιοασφάλειας και την έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων.
3. Δημιουργία ενός Ολοκληρωμένου Συστήματος Επιτήρησης και Έγκαιρης Ανίχνευσης: Η έγκαιρη ανίχνευση είναι κλειδί για την ανάσχεση της εξάπλωσης των ζωονόσων. Απαιτείται ένα εθνικό δίκτυο επιτήρησης με τακτικούς ελέγχους και άμεση ανταπόκριση σε ύποπτα κρούσματα. Η χρήση σύγχρονων τεχνολογιών για την παρακολούθηση της υγείας των ζώων θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά.
4. Ενίσχυση του Κτηνιατρικού Σώματος: Η επάρκεια και η εξειδίκευση του κτηνιατρικού προσωπικού είναι κρίσιμη για την πρόληψη και την αντιμετώπιση των ζωονόσων. Απαιτούνται προσλήψεις, συνεχής επιμόρφωση και παροχή των απαραίτητων εργαλείων και πόρων.
5. Διαφάνεια και Λογοδοσία: Η Πολιτεία οφείλει να διερευνήσει σε βάθος τα αίτια της εμφάνισης της ευλογιάς στην Χαλκιδική και να αποδώσει ευθύνες, εάν υπάρχουν. Η διαφάνεια στις διαδικασίες και η λογοδοσία είναι απαραίτητες για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των κτηνοτρόφων προς το κράτος.

Η ευλογιά στην Χαλκιδική δεν είναι απλώς ένα τοπικό πρόβλημα. Είναι ένα καμπανάκι που χτυπά για ολόκληρο τον κτηνοτροφικό κλάδο και για την αποτελεσματικότητα της κρατικής πολιτικής. Η ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης καλείται να αναλάβει τις ευθύνες της και να δράσει άμεσα και αποτελεσματικά για την ανακούφιση των πληγέντων και για την διασφάλιση του μέλλοντος ενός ζωτικού τομέα της ελληνικής οικονομίας. Ή θα συνεχίσουμε να θρηνούμε θύματα μιας «φροντίδας» που μοιάζει περισσότερο με… θανατική καταδίκη;