Οι μοναχικοί λύκοι, τα μαντρόσκυλα και τα Γκεσέμια

Γράφει Ο Χρήστος Δημητριάδης

Η Τοπική επικαιρότητα δυστυχώς είναι μονοθεματική τον τελευταίο καιρό. Ο COVID 19 κυριαρχεί στην Χαλκιδική όπως και σε όλη την Ελλάδα. Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως να δούμε, να συγκρίνουμε και να σχολιάσουμε πρακτικές και συμπεριφορές πολιτικών ταγών του τόπου. Όχι όλων αλλά κάποιων.

Σε μια τοπική κοινωνία Σε μια τοπική κοινωνία κάποιοι από τους παράγοντες που δείχνουν τον πλούτο και την πνευματική, κοινωνική, οικονομική καλλιέργεια,  καθώς και την ανάπτυξη, είναι οι συνδικαλιστικοί φορείς (εμπορικοί σύλλογοι), είναι οι πολιτιστικοί φορείς ( σήμερα οι σύλλογοι βρίσκονται σε διαρκή υποβάθμιση), είναι οι τοπικές εφημερίδες (και όχι τα σάιτ) που κυκλοφορούν σε ένα τόπο αλλά είναι οι αυτοδιοικητικοί και λοιποί παράγοντες. Κάποιος παλαιός πολιτικός μου είχε πει ότι για να δεις την πρόοδο του τόπου θα ρωτήσεις πόσες εφημερίδες κυκλοφορούν. Ο τοπικός τύπος είναι η εικόνα της κοινωνίας.

Τον Μάιο του 2021 θα συμπληρωθούν δυο χρόνια παρουσίας των δημοτικών αρχών του τόπου.  Τον τελευταίο καιρό διακρίνουμε πρακτικές και συμπεριφορές από κάποιους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι έχουν αποκτήσει αλαζονικά και αυταρχικά σύνδρομα. Βλέπουν παντού εχθρούς και κυρίως τους δημοσιογράφους οι οποίοι κάνουν την δουλεία τους. Φτάνουν μάλιστα σε εξευτελιστικές λογικές και σκέψεις ότι μπορούν να διαφεντεύουν τον τόπο και όσοι δεν τους υπηρετούν και δεν τους παινεύουν θα έχουν την τύχη των προβάτων που έφυγαν από το μαντρί. Δηλαδή θα τους φάει ο μοναχικός λύκος. Ίσως να κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Μοναχικοί λύκοι δεν υπάρχουν στην δημοσιογραφία, αυτό είναι βέβαιο, αλλά υπάρχουν σίγουρα στην πολιτική. Παραδείγματα πολλά. Άσπονδοι φίλοι και πνευματικά τέκνα που ξεκίνησαν μαζί έναν αγώνα, στην συνέχεια έγιναν εχθροί. Αν ανατρέξει κάποιος από το 1974 στις πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές της μεταπολίτευσης στην Χαλκιδική, μέχρι σήμερα, θα το διαπιστώσει.

Το Θέμα της Χαλκιδικής, η μόνη έντυπη εβδομαδιαία εφημερίδα του νομού μας, με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αντικειμενικότητα και πάνω από όλα με ποιότητα, κρατάει ψηλά την σημαία της ενημέρωσης με απαρέγκλιτη κυκλοφορία 10 ολόκληρων ετών, τυγχάνοντας ευρείας αναγνωσιμότητας. Κάποιοι φροντίζουν να μιλούν με τον τίτλο τους ή την ιδιότητα τους. Εμείς μιλούμε με τα έργα μας και την διαχρονική μάχη για την ελευθεροτυπία, την αλήθεια, την δημοκρατία και φυσικά για το καλό της Χαλκιδικής και των πολιτών της.

Δυστυχώς κάποιοι, είτε είναι κομματάρχες, είτε είναι Δήμαρχοι, είτε είναι Βουλευτές, αδυνατούν να αναγνωρίσουν μια επιτυχία.  Άλλωστε θέλει γενναιότητα η αναγνώριση. Αντίθετα χρειάζεται μεγάλη αμετροέπεια και μικρότητα ο υποβιβασμός της.

Αναφορικά με εμάς, ποτέ δεν νιώσαμε ως πρόβατα που ενώ βρισκόμασταν στην στάνη, φύγαμε για να μας φάνε οι μοναχικοί λύκοι. Δεν νιώθουμε έτσι γιατί τα πρόβατα που μένουν μέσα στο τέλος τα τρώει ο βοσκός. Δεν είμαστε ακόμη τα Γκεσέμια που οδηγούν το κοπάδι. Θα μπορούσα να πω παραβολικά πως μιας ταιριάζει ο ρόλος του τσομπανόσκυλου που φιλάμε το ποίμνιο  αλλά και τον βοσκό από τις κακοτοπιές.  Γκεσέμια είναι τράγοι που οδηγούν το κοπάδι, ενώ τα μαντρόσκυλα φυλάνε  όλη τη στάνη, τη μάντρα. Τα γκεσέμια είναι πάντοτε ευνουχισμένα ζώα, όχι όμως τα μαντρόσκυλα. Αυτή είναι  η ποιμενική ονοματολογία της φύλαξης του κοπαδιού που ταιριάζει γάντι…

Γενικότερα θα πρέπει να γνωρίζουν τα δημόσια πρόσωπα να είναι ανεκτικά στην κριτική που τους ασκείται και να σέβονται τους κανόνες του δημοσίου διαλόγου. Μια στάση που την τιμούμε  και τηρούμε  απαρέγκλιτα ως κόρη οφθαλμού, στο «Θέμα της Χαλκιδικής», όσο κι αν ενοχλούνται οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο ασκούντες εξουσία.

Προφανώς οι δημοσιογράφοι έχουν την υποχρέωση να περιγράφουν και να καταδείξουν τη νοοτροπία στην άσκηση της διοίκησης. Στην Χαλκιδική όμως κάποιοι άρχοντες διακρίνονται μόνο για την αυταρχικότητα τους δίνοντας  δείγματα του στιλ …«εδώ εγώ κάνω κουμάντο». Αυτό βεβαίως πόρρω απέχει από τον σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες και θυμίζει παλιές εποχές που «κοτσαμπάσηδες» διαφέντευαν τον τόπο.

Η  ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ και ο πανικός μέσα στον παραδαρμό της αλαζονείας  είναι κακοί σύμβουλοι. Εμείς στο Θέμα της Χαλκιδικής,  απροσχημάτιστα καταγράφουμε τα γεγονότα με θάρρος και αλήθεια. Κάποιοι παραμένουν πιστοί στο δόγμα ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΓΕΛΑΜΕ ΜΟΝΟ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ. Άλλος ένας παράγοντας πίεσης κάποιων τοπικών παραγόντων στην Χαλκιδική είναι οι επικριτικές φωνές  που πληθαίνουν εναντίον πολλών αποφάσεων και επιλογών τους.  Για να καταλάβουν όμως ότι αρχίζει να υποχωρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, χρειάζεται ευφυΐα και αμφιβάλουμε αν την έχουν.

Εμείς Συνεχίζουμε γιατί εδώ Ζούμε. ΑΣΚΟΥΜΕ σκληρή κριτική (το κάναμε και πριν από τις εκλογές) σε όλους για το καλό της Χαλκιδικής, αλλά δεν ανήκουμε σε εκείνους που τα μηδενίζουν όλα. Οι διαφωνίες μας επικεντρώνονται σε συγκεκριμένες αποφάσεις, πράξεις και παραλείψεις. Οι νοοτροπίες ανθρώπων που δρουν ως …«τοπάρχες» παλιάς κοπής, που έχουν  συνηθίσει στους ύμνους και αποδεικνύεται ότι δεν αντέχουν  την κριτική, την απεχθάνονται, όπως έχουν «αλλεργία» και στο να δίνουν  εξηγήσεις. Δυστυχώς, η αίσθηση ότι αμφισβητούνται ολοένα περισσότερο, τους  οδηγούν  σε απανωτά λάθη. Συνηθισμένοι  να απαιτούν, μάλλον αστοχούν προσπαθώντας να διορθώσουν το ένα λάθος, κάνοντας κάποιο άλλο. Παραβολικά λοιπόν και κλείνοντας, δεν πάνε άλλοι ρόλοι μοναχικοί, πιο πολύ ομοιάζουμε με τα τσομπανόσκυλα που φυλάνε το κοπάδι  και ο νοών νοήτω …