Νίκος Παπαδόπουλος Σύστημα Ελέγχου ή Δημοκρατία; Η Μάχη Ξεκινά Τώρα

Νικόλαος Παπαδόπουλος

Δρ. Καρδιοχειρουργικής ΑΠΘ
Ανεξάρτητος βουλευτής και Πρόεδρος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΛΜΟΥ

Αφιέρωσα χρόνο, κόπο και πολιτικό κεφάλαιο ενάντια στην απόδοση του Προσωπικού Αριθμού και των ψηφιακών ταυτοτήτων, διότι είναι πλέον ηλίου φαεινότερο και απολύτως βέβαιο ότι πρόκειται για μηχανισμούς που οδηγούν στην εγκαθίδρυση μιας άνευ προηγουμένου ψηφιακής δικτατορίας ελέγχου του πολίτη.
Η αριθμοποίηση του ανθρώπου δεν είναι καινοτομία της δημοκρατίας. Τη συναντήσαμε μόνο σε σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας και σε στυγνά ολοκληρωτικά καθεστώτα: στις γαλέρες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπου ο άνθρωπος γινόταν αναλώσιμος αριθμός· στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Auschwitz, όπου οι κρατούμενοι έχαναν το όνομά τους και αποκτούσαν έναν αριθμό χαραγμένο στο σώμα τους· στη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ· και στα κομμουνιστικά στρατόπεδα της Σιβηρίας επί Στάλιν, όπου ο άνθρωπος αντιμετωπιζόταν ως στατιστική μονάδα του συστήματος. Εκεί είδαμε τι σημαίνει να μετατρέπεται ο άνθρωπος σε αριθμό. Και αυτό ακριβώς επανέρχεται σήμερα, με ψηφιακό μανδύα.
Με τον Προσωπικό Αριθμό ενοποιούνται όλα τα επιμέρους στοιχεία του ανθρώπου — αριθμός ταυτότητας, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ και κάθε διοικητικό, οικονομικό και κοινωνικό ίχνος — σε έναν ενιαίο ψηφιακό φάκελο, σε έναν κεντρικό “αναλυτή” Έναν υπερυπολογιστή και μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, το κράτος αποκτά τη δυνατότητα όχι απλώς να παρακολουθεί συναλλαγές, αλλά να χαρτογραφεί συμπεριφορές, επιλογές, αναζητήσεις και προτιμήσεις, οδηγώντας σε έναν πρωτοφανή έλεγχο της ζωής του πολίτη.
Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση της ιδιωτικότητας, η οποία αποτελεί θεμέλιο της ελευθερίας. Ο άνθρωπος δεν έχει μόνο δημόσια ζωή, έχει ιδιωτική ζωή, την οποία δικαιούται να προστατεύει, αλλά και ένα βαθύτερο, εσωτερικό επίπεδο ύπαρξης — την κρυφή ζωή της ψυχής — στην οποία κανένα κράτος, καμία εξουσία και καμία τεχνολογία δεν πρέπει να έχει δικαίωμα πρόσβασης. Με τον Προσωπικό Αριθμό, τις μαζικές βάσεις δεδομένων, τις κάμερες και τις ψηφιακές παρακολουθήσεις, αυτό το όριο διαρρηγνύεται επικίνδυνα. Και σαφώς ο έλεγχος, τα πρόστιμα και οι κυρώσεις στους «απείθαρχους» θα δίνονται αφειδώς.
Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά και ως ελεύθεροι πολίτες, αντιστεκόμαστε σε αυτή τη λογική. Δεν είμαστε αριθμοί. Είμαστε άνθρωποι με όνομα, επίθετο, πατρώνυμο και μητρώνυμο. Είμαστε βαπτισμένοι. Ο Χριστός μάς γνωρίζει με το όνομά μας — όχι με έναν κωδικό. Δεν δεχόμαστε μια πολιτεία που θέλει να μας αποδίδει έναν αριθμό από το μαιευτήριο έως το νεκροταφείο και, μάλιστα, να τον διατηρεί «ενεργό» ακόμη και είκοσι έτη μετά τον θάνατό μας. Ο μακαρίτης σαφώς δεν χρειάζεται Προσωπικό Αριθμό· το σύστημα τον χρειάζεται — για τον απόλυτο έλεγχο.
Σε κοινοβουλευτική μου ερώτηση προς τον Υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης κ. Δημήτρη Παπαστεργίου, έθεσα ξεκάθαρα και τον έσχατο κίνδυνο: τη δημιουργία πολιτών δύο ταχυτήτων. Από τη μία, οι «υπάκουοι» και ευνοημένοι του συστήματος. Από την άλλη, όσοι αρνηθούν, θα είναι στιγματισμένοι ως «οπισθοδρομικοί», που θα υποστούν διακρίσεις και συνέπειες. Καμία ουσιαστική διαβεβαίωση δεν δόθηκε.
Αυτό που προωθείται δεν είναι εκσυγχρονισμός. Είναι ψηφιακός αυταρχισμός. Είναι μια νέα μορφή δικτατορίας, όπως άλλωστε ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης και η κυβερνητική του παρέα περιγράφουν όταν μιλούν για «νέες μορφές διακυβέρνησης», όπου ο πολίτης παύει να είναι πρόσωπο και μετατρέπεται σε δεδομένο.
Εμείς αυτό δεν θα το επιτρέψουμε. Γιατί χωρίς ιδιωτικότητα δεν υπάρχει ελευθερία. Και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει δημοκρατία.

Η συμφωνία Mercosur είναι μια βαθιά ανήθικη και επικίνδυνη συμφωνία, την οποία η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε και υπέγραψε χωρίς να υπολογίσει ούτε τους Έλληνες αγρότες ούτε την αγροτική αυτάρκεια της χώρας. Πρόκειται για μια συμφωνία που ανοίγει διάπλατα τις πύλες της Ευρώπης σε προϊόντα από τη Λατινική Αμερική, με εξαιρετικά χαμηλό κόστος παραγωγής, αλλά με αδιευκρίνιστες και ανεξέλεγκτες συνθήκες παραγωγής.
Μιλάμε για προϊόντα που παράγονται με φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα, ορμόνες και αντιβιώσεις, πολλές από τις οποίες η χρήση τους απαγορεύονται ρητά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή ακριβώς η ασυδοσία ρίχνει το κόστος παραγωγής και επιτρέπει στα εισαγόμενα προϊόντα να κατακλύσουν την ευρωπαϊκή αγορά σε εξευτελιστικές τιμές. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: αθέμιτος ανταγωνισμός, οικονομική ασφυξία και σταδιακή εξόντωση των Ευρωπαίων και ιδιαίτερα των Ελλήνων αγροτών.
Την ίδια στιγμή, οι Έλληνες αγρότες ήδη δεινοπαθούν. Όχι μόνο από το κόστος παραγωγής και την ενεργειακή ακρίβεια, αλλά και από τα σκάνδαλα της ίδιας της κυβέρνησης, με κορυφαίο παράδειγμα τον ορυμαγδό που προκάλεσε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ευρωπαϊκά κονδύλια που προορίζονταν για την ενίσχυση των αγροτών και την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα κατασπαταλήθηκαν, κατευθύνθηκαν σε «ημετέρους» και άφησαν τους πραγματικούς παραγωγούς απροστάτευτους και εκτεθειμένους. Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι απλώς ένας ακόμη κλάδος της οικονομίας. Είναι ζήτημα διατροφικής ασφάλειας, εθνικής αξιοπρέπειας και αυτάρκειας. Καμία χώρα που σέβεται τον εαυτό της δεν παραδίδει τη διατροφή του λαού της σε εισαγωγές αμφίβολης ποιότητας. Κι όμως, αυτή ακριβώς την πορεία επιλέγει η σημερινή κυβέρνηση, οδηγώντας συνειδητά στην αποδόμηση της ελληνικής και ευρωπαϊκής αγροτικής παραγωγής.
Η συμφωνία Mercosur δεν στοχεύει μόνο στην καταστροφή του πρωτογενούς τομέα.
Ανοίγει τον δρόμο σε μια ευρύτερη επιβολή νέων διατροφικών προτύπων, που προωθούνται στο όνομα της «πράσινης μετάβασης» και της Νέας Τάξης Πραγμάτων:
σκουλήκια, γρύλους και αρθρόποδα, αντί για ποιοτικά, παραδοσιακά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Αυτή δεν είναι πρόοδος· είναι υποβάθμιση.
Εμείς είμαστε ξεκάθαρα απέναντι στη συμφωνία Mercosur. Θα δώσουμε τη μάχη για την ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα, με ιδιαίτερη έμφαση στην κτηνοτροφία, η οποία σήμερα κυριολεκτικά αφανίζεται. Δεν είναι δυνατόν, εν μέσω κρίσεων και ανύπαρκτης στήριξης, να οδηγούνται σε θανάτωση ολόκληρα κοπάδια αιγοπροβάτων, χωρίς ουσιαστικό σχέδιο και χωρίς προοπτική.
Το κακό πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα. Ο Ελληνικός Παλμός στέκεται στο πλευρό των αγροτών και των κτηνοτρόφων και θα υπερασπιστεί το δικαίωμα της χώρας μας να παράγει, να τρέφεται και να είναι ΑΥΤΑΡΚΗΣ και όρθια με αξιοπρέπεια.

Η ποινική δίωξη που με αφορά δεν είναι νομική· είναι καθαρά πολιτική. Πρόκειται για μια συντονισμένη προσπάθεια του συστήματος να πλήξει έναν άνθρωπο που τόλμησε να σταθεί όρθιος και να αντισταθεί, με συνέπεια και παρρησία, σε ό,τι προσβάλλει την πίστη, την πατρίδα και την ελληνική οικογένεια.
Για πρώτη φορά είδαν στην σύγχρονη Βουλή έναν βουλευτή που δεν διαπραγματεύεται αξίες, που δεν σιωπά «για να μην ενοχλήσει», που δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος όταν διακυβεύονται ιερά και όσια. Και αυτό δεν το συγχωρούν. Όλο το σύστημα έπεσε επάνω μου, ακριβώς επειδή επιχείρησα να σηκώσω κεφάλι.
Πορεύομαι με το παράδειγμα του Στρατηγού Μακρυγιάννη, ο οποίος έλεγε ξεκάθαρα ότι για προσωπικές προσβολές δεν άξιζε να μιλήσει, αλλά όταν προσβάλλεται η πατρίδα και η πίστη, τότε έχει χρέος να μιλήσει, να πράξει και να υποστεί ό,τι κι αν του επιβάλουν. Αυτή την αρχή την έκανα πράξη, χωρίς φόβο και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Το κράτος, το σύστημα Μητσοτάκη και οι μηχανισμοί του, που υπηρετούν μια ατζέντα αποχριστιανοποίησης, εθνομηδενισμού και επιβολής της λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» με woke κουλτούρα, επιχειρούν να με μετατρέψουν σε αντιπαράδειγμα και σε περίπτωση προς αποφυγήν. Γι’ αυτό επιστρατεύουν εξοντωτικές αγωγές, της τάξης των 700.000 ευρώ και πλέον. Δεν στοχεύουν εμένα προσωπικά· στοχεύουν να στείλουν μήνυμα: «Όποιος αντιστέκεται, θα συντριβεί».
Δυστυχώς, σε αυτή τη μεθόδευση συμμετέχουν και πρώην πολιτικοί συνοδοιπόροι, με αγωγές και επιθέσεις που αποκαλύπτουν τη γύμνια και τις πραγματικές τους προθέσεις.
Όμως η αλήθεια πάντα αποκαλύπτεται. Και ο ελληνικός λαός δεν είναι αφελής· βλέπει, κρίνει και βγάζει συμπεράσματα.
Η δίωξη αυτή δεν με λυγίζει. Αντίθετα, επιβεβαιώνει ότι ο δρόμος που ακολουθώ είναι σωστός. Δεν επηρεάζει αρνητικά την πολιτική μου πορεία — την ενισχύει. Γιατί όταν ένα σύστημα αντιδρά με τέτοια σφοδρότητα, σημαίνει ότι κάτι φοβάται.
Στο τέλος, η Ιστορία έχει δείξει ότι η αλήθεια δεν φιμώνεται και η πίστη δεν διώκεται χωρίς αντίκρισμα. Εμείς γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς Χριστός ΝΙΚΑ πάντοτε και σκορπίζει κάθε σκοτάδι. Και με αυτή τη βεβαιότητα συνεχίζουμε, χωρίς υποχώρηση.

Έχω απαντήσει πολλές φορές σε αυτό το ερώτημα και ομολογώ ότι είναι ένα θέμα που με στεναχωρεί. Στη ΝΙΚΗ μπήκαμε με ειλικρίνεια και πίστη, καταφέραμε να κινητοποιήσουμε έναν αυθεντικά πατριωτικό και πιστό κόσμο και να τον οδηγήσουμε στις κάλπες με ελπίδα. Δυστυχώς, εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι αυτή η προσπάθεια δεν δικαιώθηκε. Αντί για νίκη, βιώσαμε μια πολιτική και αξιακή ήττα.
Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Τα έχω πει δημόσια και ξεκάθαρα πολλές φορές.
Θέλω όμως να είμαι απολύτως σαφής σε κάτι: δεν αποχώρησα εγώ από το κόμμα ΝΙΚΗ.
Διαγράφηκα. Και διαγράφηκα μετά τα γεγονότα της Πινακοθήκης, όταν προχώρησα στην αποκαθήλωση των βέβηλων εκθεμάτων της κυρίας Μενδώνης στην Εθνική Πινακοθήκη που γελοιοποιούσαν τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μας. Εκείνη τη στιγμή αποκαλύφθηκε με απόλυτη καθαρότητα ποιοι στέκονται πραγματικά απέναντι στη βλασφημία και ποιοι επιλέγουν τη σιωπή και τη συμμόρφωση.
Τότε φάνηκε ξεκάθαρα σε ποιο «στρατόπεδο» ανήκε τελικά η ηγεσία της ΝΙΚΗΣ. Αντί να σταθεί στο πλευρό της πίστης και του λαού που την εμπιστεύτηκε, επέλεξε άλλο δρόμο.
Έναν δρόμο που δεν με εκφράζει και δεν θα με έκφραζε ποτέ.
Για εμένα, αυτό το εγχείρημα, όπως εξελίχθηκε, δεν υπήρξε ΝΙΚΗ. Υπήρξε μόνο ήττα που εξαπάτησε το χριστεπώνυμο πλήρωμα, ανθρώπους που πίστεψαν ότι κάτι νέο, καθαρό και πατριωτικό γεννιέται. Η αλήθεια όμως, όσο κι αν πονά, οφείλει να λέγεται.
Εγώ συνεχίζω την πορεία μου με καθαρή συνείδηση, χωρίς εκπτώσεις στην πίστη, στην πατρίδα και στις αξίες που υπηρετώ. Και αυτό είναι το μόνο που μετρά.

Βεβαίως και εξετάζω τη δυνατότητα νέων πολιτικών συνεργασιών. Κανείς δεν έχει το αλάθητο — το αλάθητο, όπως λέμε και χαριτολογώντας, το έχει μόνο ο Πάπας. Στην πολιτική, όποιος πιστεύει ότι τα γνωρίζει όλα, είναι ήδη μέρος του προβλήματος.
Εμείς είμαστε μάχιμοι πολιτικοί, μέσα στην πραγματική πολιτική σκηνή αυτού του τόπου, και δεν υπάρχουμε μόνο για να διαχειριστούμε το σαθρό σύστημα, αλλά για να το ανατρέψουμε. Θέλουμε να φέρουμε κάτι καλό, κάτι νέο, κάτι καθαρό. Κάτι που θα σπάσει τις παθογένειες δεκαετιών και θα δώσει ξανά ελπίδα στην κοινωνία.
Γι’ αυτό και δεν αποκλείουμε κανέναν εκ προοιμίου. Όσοι πιστεύουμε ότι μπορούν, με ειλικρίνεια και συνέπεια, να συμβάλουν θετικά σε αυτό το εγχείρημα, όσοι σέβονται την πατρίδα, την πίστη, την οικογένεια και την αξιοπρέπεια του Έλληνα πολίτη, είναι ευπρόσδεκτοι. Οι συνεργασίες δεν χτίζονται πάνω σε καρέκλες και συμφωνίες κορυφής, αλλά πάνω σε κοινές αξίες και καθαρούς στόχους.
Εάν λοιπόν υπάρξουν άνθρωποι και δυνάμεις που θέλουν πραγματικά να συγκρουστούν με το σύστημα και όχι να ενσωματωθούν σε αυτό, τότε γιατί όχι; Η χώρα έχει ανάγκη από ενότητα σκοπού, όχι από προσωπικές περιχαρακώσεις.

Η άποψή μου στο ζήτημα αυτό είναι απολύτως συνεπής με όσα ανέφερα και στην προηγούμενη ερώτηση σχετικά με τις πολιτικές συνεργασίες. Κάθε υγιές κίνημα, κάθε καθαρός πολιτικός σχηματισμός που επιδιώκει πραγματικά να ανατρέψει το σαθρό σύστημα εξουσίας που κυβερνά τη χώρα τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί παρά να αξιολογείται θετικά εκ προοιμίου.
Ζούμε υπό ένα σύστημα που υπηρετεί τη λεγόμενη «Νέα Τάξη Πραγμάτων», προωθεί ατζέντες ξένες προς τον ελληνικό λαό, διαχειρίζεται το μεταναστευτικό χωρίς εθνική στρατηγική και οδηγεί τη χώρα σε έναν σιωπηλό αλλά υπαρκτό αφανισμό: δημογραφικό, οικονομικό και κοινωνικό. Όποιος έρχεται με ειλικρίνεια να συγκρουστεί με αυτές τις πολιτικές και να υπερασπιστεί την πατρίδα, την κοινωνική συνοχή και το μέλλον της Ελλάδας, δεν μπορεί παρά να μας βρίσκει αρωγούς.
Ωστόσο, σε ό,τι αφορά ειδικά το λεγόμενο «νέο κόμμα», οφείλω να είμαι απολύτως ειλικρινής: μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει κόμμα. Δεν έχουμε δει επίσημο πολιτικό σχηματισμό, καταστατικό, σαφείς θέσεις, αξιακό πλαίσιο και πολιτικό πρόγραμμα. Χωρίς αυτά, οποιαδήποτε κρίση —θετική ή αρνητική— θα ήταν πρόωρη και ανεύθυνη.
Όταν παρουσιαστεί επίσημα ένας πολιτικός φορέας, όταν δούμε καθαρά τις θέσεις του, τις αξίες του και τη στάση του απέναντι στα κρίσιμα ζητήματα της πατρίδας, τότε και μόνο τότε θα τοποθετηθούμε υπεύθυνα. Εμείς δεν κρίνουμε πρόσωπα· κρίνουμε πολιτικές, αρχές και πράξεις. Σε κάθε περίπτωση, η χώρα έχει ανάγκη από σοβαρότητα, καθαρό λόγο και πραγματική σύγκρουση με το σύστημα — όχι από εύκολες ταμπέλες και βιαστικές προσδοκίες. Και σε αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο επείγουσα πρόκληση για την ελληνική οικονομία σήμερα;

Η ελληνική οικονομία σήμερα γονατίζει από δύο αλληλένδετες και βαθιά δομικές κρίσεις, που δεν αντιμετωπίζονται με ημίμετρα και επικοινωνιακές εξαγγελίες.
Η πρώτη και πιο κρίσιμη πρόκληση είναι το δημογραφικό. Οι καταστροφικές πολιτικές των τελευταίων κυβερνήσεων έχουν οδηγήσει στη ραγδαία συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού και στη γήρανση της κοινωνίας. Η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε μια χώρα γερόντων, οικονομικά εξαντλημένων, εξαθλιωμένων θα έλεγα, ανασφαλών και συχνά ασθενών ανθρώπων. Όταν ένας λαός δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη προς το ζην, δεν μπορεί να έχει ούτε υγεία, ούτε αξιοπρέπεια, ούτε προοπτική. Και χωρίς νέους ανθρώπους, χωρίς οικογένειες, χωρίς γεννήσεις, καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί όρθια.
Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση είναι η διάλυση της πραγματικής οικονομίας. Ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας έχουν απαξιωθεί, η μικρομεσαία επιχείρηση —η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας— στραγγαλίζεται, και η παραγωγή αντικαθίσταται από εισαγωγές και επιδοματικές πολιτικές. Η ληστρική φορολογία που επιβάλλουν οι νεοταξίτικες κυβερνήσεις δεν στοχεύει στην ανάπτυξη, αλλά στη δημιουργία γιγαντιαίων πρωτογενών πλεονασμάτων, προκειμένου να εξυπηρετούνται οι δανειστές, αδιαφορώντας για την κοινωνία και την εθνική οικονομία.
Αυτή η πολιτική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό.
Αν δεν ανατραπεί άμεσα, αν δεν στηριχθεί η ελληνική οικογένεια, η παραγωγή, ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, η χώρα δεν πρόκειται να δει «άσπρη μέρα».Γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένη η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας δεν πρέπει απλώς να στηριχθούν· πρέπει να τεθούν σε κατάσταση συναγερμού για την ανασυγκρότησή τους — όχι σήμερα, αλλά χθες. Χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει οικονομία. Και χωρίς παραγωγική Ελλάδα, δεν υπάρχει μέλλον.

Δυστυχώς, η θέση της Ελλάδας στη νέα γεωπολιτική ισορροπία είναι σήμερα ασθενής και υποβαθμισμένη, εξαιτίας των πολιτικών που ακολουθούν οι μνημονιακές κυβερνήσεις και οι θιασώτες της λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Πρόκειται για κυβερνήσεις που δεν ενδιαφέρονται ουσιαστικά για τα εθνικά θέματα, δεν διαθέτουν εθνική στρατηγική και δεν εργάζονται για τη γεωπολιτική εδραίωση και ανάπτυξη της χώρας.
Αντί να λειτουργούν με όρους εθνικού συμφέροντος, λειτουργούν ως ουρές του διεθνούς συστήματος εξουσίας, εκτελώντας εντολές και προσαρμόζοντας την πολιτική τους στις επιθυμίες τρίτων. Δεν χαράσουν πολιτική· απλώς την εφαρμόζουν. Και αυτό έχει σοβαρό
κόστος για τη χώρα.
Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Μπροστά μας διαμορφώνεται ξεκάθαρα ένας πολυπολικός κόσμος, με πολλούς ισχυρούς γεωπολιτικούς πόλους, συγκρουόμενα συμφέροντα και νέες ισορροπίες. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να πορεύεται χωρίς πυξίδα, χωρίς σχέδιο και χωρίς εθνική αυτοπεποίθηση.
Απαιτείται μια σοβαρή, κυρίαρχη και εθνικά υπεύθυνη κυβέρνηση, που θα βλέπει καθαρά τα συμφέροντα της Ελλάδας και θα συμπορεύεται μόνο με όσους τα εξυπηρετούν — και με κανέναν άλλον. Μια κυβέρνηση που δεν θα φοβάται να πει «όχι» όταν χρειάζεται και να πει «ναι» μόνο όταν αυτό ωφελεί πραγματικά τη χώρα.
Η γεωπολιτική ισχύς δεν χαρίζεται. Χτίζεται με στρατηγική, αξιοπρέπεια και προσήλωση στο εθνικό συμφέρον. Και αυτό ακριβώς λείπει σήμερα από την Ελλάδα.

Για να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών, δεν αρκούν αλλαγές διαδικασιών ή επικοινωνιακά τεχνάσματα. Πρέπει να αλλάξει το ίδιο το πολιτικό προσωπικό. Αυτή είναι η ουσία και αυτή είναι η αλήθεια.
Με το απαρχαιωμένο, φθαρμένο και αποδεδειγμένα ανίκανο πολιτικό προσωπικό που κυβέρνησε τη χώρα τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να υπάρξει καμία ουσιαστική αλλαγή.
Με σαθρά υλικά δεν μπορείς να χτίσεις γερό οικοδόμημα. Και με κλούβια αυγά, ομελέτα δεν γίνεται.
Η χώρα έχει ανάγκη από ανθρώπους με ήθος, ζήλο και καθαρή συνείδηση. Ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά την πατρίδα, που σέβονται την Ορθόδοξη πίστη —η οποία κράτησε τον Ελληνισμό όρθιο επί αιώνες σε αυτό το κομμάτι γης— και που έχουν αληθινή αγάπη για τον Έλληνα άνθρωπο: για την ελληνική οικογένεια, τη μητέρα, το παιδί, τους ηλικιωμένους γονείς μας, αλλά και για εκείνους που έφυγαν και για εκείνους που θα έρθουν με τις επόμενες γενιές.
Όπως έλεγε και ο Κωστής Παλαμάς, μια πατρίδα προχωρά όταν σκέφτεται ταυτόχρονα το παρελθόν της, το παρόν της και το μέλλον της. Μόνο τότε μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Διαφορετικά, ας μην τρέφουμε φρούδες ελπίδες.
Η αναγέννηση της πολιτικής ζωής δεν θα έρθει από τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες νοοτροπίες. Θα έρθει μόνο όταν ο λαός αποφασίσει να εμπιστευτεί νέους ανθρώπους, με καθαρές προθέσεις και ακλόνητες αξίες.

Ποιο το κίνητρο είναι ένα και βαθιά ουσιαστικό: Η Αγάπη. Η αγάπη για την πατρίδα μας, για την Ελλάδα. Η αγάπη για την πίστη μας, την Ορθοδοξία μας. Και η αγάπη για τις οικογένειές μας, για τα παιδιά μας.
Σε όλη μου τη ζωή κινήθηκα με αυτό το κίνητρο. Αγωνίστηκα, σπούδασα, έγινα γιατρός και καρδιοχειρουργός από αγάπη για τον άνθρωπο, για τον ασθενή που πάλευε για τη ζωή του, αλλά και από αγάπη και ευθύνη απέναντι στην οικογένειά μου. Η προσφορά στον συνάνθρωπο δεν ήταν ποτέ επάγγελμα· ήταν χρέος.
Σήμερα αυτό το χρέος έχει διευρυνθεί. Δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον.
Είμαι πολύτεκνος πατέρας, έχω έξι παιδιά — και εγγόνια. Έχω λοιπόν καθήκον να αγωνιστώ ώστε να τους παραδώσω μια πατρίδα ελεύθερη, όρθια, με αξίες και προοπτική.
Μια Ελλάδα όπως μας την παρέδωσαν οι γονείς μας. Όχι ένα άδειο κέλυφος, όχι ένα αλλοιωμένο μόρφωμα χωρίς ταυτότητα, πίστη και αξιοπρέπεια.
Αυτό είναι που με κρατά ενεργό στην πολιτική. Όχι οι καρέκλες, όχι οι τίτλοι. Αλλά η ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας και στις γενιές που έρχονται. Και όσο έχω φωνή και δύναμη, αυτό το χρέος δεν πρόκειται να το εγκαταλείψω. είναι το κύριο κίνητρο που σας κρατά ενεργό στην πολιτική;