Το «Παράδοξο» της Χαλκιδικής – Χρυσά Ακίνητα πάνω σε Πήλινες Υποδομές

Οι πρόσφατες πολυήμερες διακοπές ρεύματος που «γονάτισαν» περιοχές όπως η Εξοχή, το Πανόραμα και οι δήμοι Θέρμης και Θερμαϊκού, φέρνουν στην επιφάνεια μια πικρή αλήθεια που η Χαλκιδική βιώνει κάθε καλοκαίρι: Η Ελλάδα κεφαλαιοποιεί τη φύση, αλλά υποτιμά τα «ανθρώπων έργα».

Ενώ οι τιμές των ακινήτων στα πέριξ του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης παραμένουν στα ύψη λόγω της ποιότητας ζωής (απουσία βαβούρας, καθαρή ατμόσφαιρα), οι κάτοικοι βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με τριτοκοσμικές συνθήκες στις βασικές υποδομές.

Η Χαλκιδική στο Μικροσκόπιο: Το «Πρώτο Πόδι» της Λειψυδρίας

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στρέβλωσης εντοπίζεται στη Χαλκιδική. Παρά το γεγονός ότι οι αξίες των ακινήτων παραμένουν «πανάκριβες» και η ζήτηση σταθερά υψηλή, η πραγματικότητα της καθημερινότητας –ειδικά στην Κασσάνδρα– απέχει παρασάγγας από το «τουριστικό όνειρο»:

• Το Μαρτύριο του Νερού: Στο πρώτο πόδι καταγράφονται συστηματικά πολυήμερες διακοπές υδροδότησης κατά την αιχμή της σεζόν.
• Ηλεκτρικό Δίκτυο: Ένα εναέριο και παμπάλαιο δίκτυο που «λυγίζει» σε κάθε έντονο καιρικό φαινόμενο ή λόγω υπερφόρτωσης από την αύξηση του πληθυσμού.
• Βιολογικοί Καθαρισμοί: Υποδομές που είτε υπολειτουργούν είτε παραμένουν ανενεργές, την ώρα που χιλιάδες επισκέπτες κατακλύζουν την περιοχή.

“Ποια είναι η πραγματική αξία ενός ειδυλλιακού τόπου όταν το τρεχούμενο νερό είναι είδος πολυτελείας και η αποκομιδή απορριμμάτων ανάγεται στη φαντασία;” διερωτώνται πλέον πολίτες και επενδυτές.

Συμπέρασμα 1ο: Υποδομές μιας άλλης εποχής

Η εικόνα στη Χαλκιδική και την περιφέρεια Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι οι υποδομές παραμένουν προβληματικές. Με εξαίρεση τους αυτοκινητόδρομους, οι υπόλοιπες βασικές ανάγκες (ρεύμα, νερό, αποχέτευση) χρειάζονται τεράστιες επενδύσεις.

• Το δίκτυο ηλεκτρισμού είναι ευάλωτο επειδή είναι εναέριο.
• Η λειψυδρία εντείνεται από απώλειες στα δίκτυα που φτάνουν το 30% – 40%.
• Οι συνοριακοί σταθμοί, η είσοδος για χιλιάδες οδικούς τουρίστες της Χαλκιδικής, θυμίζουν άλλες δεκαετίες.

Συμπέρασμα 2ο: Μια αγορά ακινήτων χωρίς… αντίκρισμα υποδομών

Το παράδοξο είναι ότι το κράτος και η αγορά τιμολογούν τα ακίνητα βάσει γεωγραφίας και ιστορίας, αγνοώντας τις ελλείψεις.

1. Στη Μύκονο πληρώνεις 500€ τη βραδιά και η βρύση τρέχει λάσπη.
2. Στη Χαλκιδική αγοράζεις «χρυσό» οικόπεδο που το καλοκαίρι δεν έχει νερό να ποτίσεις ούτε τα βασικά.
3. Στα προάστια της Θεσσαλονίκης πληρώνεις υπεραξία για την «απλωσιά», αλλά δεν έχεις αποχετευτικό δίκτυο ή σχολείο.

Η Αναπτυξιακή Αδυναμία

Ακόμη και αν εμφανίζονταν σήμερα τα 150-200 δισ. ευρώ που υπολογίζει η Τράπεζα της Ελλάδος ως «επενδυτικό κενό», η χώρα –και ειδικότερα η Χαλκιδική– θα δυσκολευόταν να τα απορροφήσει. Οι υποδομές δεν αντέχουν και η γραφειοκρατία λειτουργεί ως τροχοπέδη.

Όσο οι αξίες των ακινήτων βασίζονται μόνο στο «φυσικό κάλλος» και όχι στη λειτουργικότητα των υποδομών, η Χαλκιδική και τα πέριξ της Θεσσαλονίκης θα παραμένουν όμηροι ενός δικτύου που βρίσκεται στα όριά του.