Θεοφάνεια στην Τρίγλια της Βιθυνίας: Ένα Ταξίδι στην Ιστορία και τη Μνήμη της Προποντίδας

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης ο Καθαγιασμός των Υδάτων στις αλησμόνητες πατρίδες, παρουσία αντιπροσωπειών από τη Νέα Προποντίδα και τη Ραφήνα.

Ρεπορτάζ Κορίνα Ζολά

Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Δεκάκη

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα όπου το παρόν συνάντησε το ένδοξο παρελθόν, γιορτάσθηκαν τα Άγια Θεοφάνεια στην ιστορική Τρίγλια της Βιθυνίας (σημερινή Tirilye). Παρά το τσουχτερό κρύο και το χιόνι που κάλυπτε τα γραφικά σοκάκια, η κατάνυξη ήταν διάχυτη στον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου, όπου τελέστηκε ο Αγιασμός.

Η Ιστορική Σύνδεση: Από τη Βιθυνία στη Χαλκιδική και την Αττική

Η παρουσία των αντιπροσωπειών δεν ήταν απλώς εθιμοτυπική, αλλά μια πράξη απόδοσης τιμής στις ρίζες χιλιάδων Ελλήνων.

• Η Κληρονομιά της Τρίγλιας: Πριν από το 1922, η Τρίγλια ήταν ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Προποντίδας, φημισμένο για τη ναυτιλία και την ελαιοπαραγωγή του.
• Η Νέα Προποντίδα: Ο Δήμαρχος Μανώλης Καρράς και η αντιπροσωπεία του Δήμου Ν. Προποντίδας (με τους Ι. Καραπανταζή, Χ. Σαρόγλου, κ.α.) εκπροσώπησαν τους κατοίκους της Χαλκιδικής που ίδρυσαν τα νέα τους σπίτια μεταφέροντας τα ονόματα των πατρίδων τους.
• Οι Τριγλιανοί της Ραφήνας: Η Δήμαρχος Ραφήνας, Δήμητρα Τσεβά Μηλά, συνόδευσε τους Τριγλιανούς της Αττικής, οι οποίοι θυμούνται πάντα ότι η Ραφήνα δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες που έφτασαν εκεί με τα πλοία του Φίλιππου Καβουνίδη.

Η Κατάδυση του Σταυρού και η Θερμή Φιλοξενία

Η στιγμή που ο Τίμιος Σταυρός βυθίστηκε στα νερά της Προποντίδας αποτέλεσε την κορύφωση της ημέρας. Οι ελληνικές αποστολές έτυχαν της πατρικής υποδοχής του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προύσης κ.κ. Ιωακείμ, ενώ ο τοπικός Δήμος Μουδανιών φιλοξένησε τους επισκέπτες στο παλιό Δημοτικό Σχολείο της Τρίγλιας. Το εμβληματικό αυτό κτίριο, έργο του ευεργέτη Χρυσόστομου Σμύρνης (ο οποίος γεννήθηκε στην Τρίγλια), λειτουργεί σήμερα ως Πολιτιστικό Κέντρο και αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για τις εκδηλώσεις που ακολούθησαν.

Μια Γέφυρα Πολιτισμού

Παρά τις δυσκολίες του καιρού, η κοινή προσευχή και η συνάντηση των ανθρώπων από τις δύο πλευρές του Αιγαίου απέδειξαν ότι η ιστορία και η πίστη αποτελούν γέφυρες που παραμένουν ανθεκτικές στον χρόνο.