Μένοντας απέναντι από τον κόσμο τους
Υποστηρίζω χωρίς καμία έκπτωση την ατομική ευθύνη ενός εκάστου από εμάς, απέναντι σε μια μερίδα της κοινωνίας που διαβρώνει την καθημερινότητα όλων μας, μέσα από έναν ορυμαγδό ψεμάτων και παραλογισμού. Υπερασπίζομαι την άποψη, ότι κάθε ένας από εμας οφείλει να σταθεί στην πλευρά της αλήθειας και να απομονώνει όσο πιο δυνατά μπορεί, εκείνη την μερίδα των πολιτικών αλλα και πολιτών, που μολύνει την κοινή λογική.
Δεν πιστεύω στην δήθεν Αριστερά που διαδηλώνει κατά του Ισραήλ και κυνηγά τουρίστες στα λιμάνια, χωρίς να έχει βγάλει μια λέξη για την σφαγή της Ουκρανίας που μετρά 2.000.000 νεκρους και τραυματίες με 7 εκατομμύρια πρόσφυγες, απαγωγές και αδιανόητα εγκλήματα πολέμου.
Αυτή η δήθεν Αριστερά που ποτέ, ούτε είδε ούτε άκουσε, ότι το Ιράν εξοπλίζει και χρηματοδοτεί τρομοκράτες, ενώ θανατώνει κάθε μορφή ελευθερίας των πολιτών του, ιδιαίτερα των γυναικών. Xιλιάδες νεκροί στις διαδηλώσεις, καμία αντίδραση.
Νιώθω μια βαθιά απογοήτευση για τους πολίτες που εναντιώνονται στην Ευρώπη, έναν τόπο που μας δινει το δικαίωμα της αμφισβήτησης ακόμα και της ίδιας της Ευρώπης, κάτι που δεν υπάρχει στη Ρωσία ή στο Ιράν.
Είναι οι ίδιοι πολίτες που υποστηρίζουν δημόσια πρόσωπα που ψεύδονται, αδιόρθωτους λαϊκιστές που παραπλανούν και ποτέ δεν τιμωρούνται για την ανηθικότητα τους.
Είναι οι ίδιοι πολίτες που θεωρούν ότι με την συμφωνία Mercosur μεταξύ Ευρώπης και Νότιας Αμερικής, θα τρώμε επικίνδυνα προίόντα. (Όσοι ταξιδεύετε σε Βραζιλία, Ουρουγουάη κ.α. να έχετε μαζί σας φαγητό από Ελλάδα, μην τρώτε έξω).
Πιστεύω ότι οι εμμονές πολιτών που ασπάζονται και υπερασπίζονται τα ψεύδη, απλώς δεν έχουν την συγκρότηση να κατανοήσουν τις αλήθειες. Υπάρχει και η ιδιοτέλεια, αλλά αυτή αφορά ένα μικρό ποσοστό που προσδοκά οφέλη από το κόμμα. Η πλειοψηφία δεν έχει την παιδεία να σταθεί στη σωστή πλευρά κάθε φορά.
Πώς αντιμετωπίζεται αυτό το φαινόμενο; Μόνο με την ατομική ευθύνη όσων δεν πρέπει να ανέχονται αυτή την κοινωνική παράκρουση, που καθημερινά είναι πρώτο θέμα, έχει αποβάλλει τα σπουδαία και μας απειλεί. Δεν πρέπει ποτέ εμείς να παρασυρθούμε σε αυτόν τον πλασματικό κόσμο της καθυστέρησης. Αυτή είναι μια ύψιστη κοινωνική υποχρέωση.
