Πρωτοχρονιά σε «συμπληγάδες»: Τα μπλόκα, η ασφάλεια και το στοίχημα της επιστροφής

Του Χρήστου Δημητριάδη 

Βρισκόμαστε προ των πυλών της μεγάλης γιορτής της Πρωτοχρονιάς και η Χαλκιδική μας, διαχρονικός πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες αλλά και σημείο αναφοράς για τον πρωτογενή τομέα, βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο επίκεντρο μιας ιδιότυπης «σύγκρουσης». Το κλίμα των ημερών, που θα έπρεπε να είναι μόνο γιορτινό, σκιάζεται από το αδιέξοδο στους εθνικούς δρόμους, εκεί όπου η καλή θέληση των αγροτών και οι κανόνες ασφαλείας της Τροχαίας φαίνεται να μην βρίσκουν κοινό τόπο.

Οι αγρότες μας, σε μια κίνηση καλής θέλησης για τις γιορτές, επέλεξαν να ανοίξουν μια λωρίδα κυκλοφορίας στα μπλόκα, επιδιώκοντας να διευκολύνουν την κίνηση των οχημάτων και των φορτηγών. Ωστόσο, η κίνηση αυτή ακυρώνεται στην πράξη. Η Τροχαία, θέτοντας ζητήματα ασφάλειας, επιλέγει να κλείνει τους κεντρικούς άξονες και να εκτρέπει την κυκλοφορία σε παρακαμπτήριες οδούς. Το επιχείρημα είναι ισχυρό: σε περίπτωση ατυχήματος, η πρόσβαση της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας ή του ΕΚΑΒ μέσω μιας μόνο στενής διόδου θα ήταν αδύνατη.

Έτσι, φτάνουμε στο τραγελαφικό σημείο οι οδηγοί που κατευθύνονται προς ή από τη Χαλκιδική και άλλους προορισμούς, να πληρώνουν κανονικά διόδια για να ταλαιπωρούνται τελικά σε παράδρομους και επαρχιακά δίκτυα. Δεν μπορούμε να αδικήσουμε την Τροχαία για την προσήλωσή της στην ασφάλεια, ούτε όμως πρέπει να πολιτικοποιούμε το ζήτημα, όπως επιχειρείται από πλευρές της αντιπολίτευσης, μιλώντας για τεχνητή ένταση. Το ερώτημα παραμένει: μήπως θα μπορούσε να βρεθεί μια μέση λύση; Δύο λωρίδες κυκλοφορίας και επαρκής σήμανση θα αρκούσαν για να μη γίνει η επιστροφή των εκδρομέων της Πρωτοχρονιάς ένας ατέλειωτος Γολγοθάς.

Η ιστορική μνήμη των δρόμων-«καρμανιόλα» της χώρας, με τη διπλή κατεύθυνση και την έλλειψη φωτισμού, είναι ακόμη νωπή. Επί χρόνια υπομείναμε την ταλαιπωρία των έργων, κινούμενοι με χαμηλές ταχύτητες ανάμεσα σε κορύνες εργολάβων. Άρα, η λύση είναι εφικτή αν υπάρχει διάλογος. Οι αγρότες, από την πλευρά τους, φοβούνται –δικαίως από τη δική τους σκοπιά– ότι αν αποσύρουν τώρα τα τρακτέρ, η μαζικότητα του αγώνα τους θα χαθεί.

Ο Γόρδιος Δεσμός, όμως, πρέπει να λυθεί από την Κυβέρνηση. Το αρμόδιο Υπουργείο έχει το «μαχαίρι και το πεπόνι». Η στρατηγική της κόπωσης των αγροτών ή η επένδυση στον κοινωνικό αυτοματισμό –να στραφεί δηλαδή ο πολίτης κατά του αγρότη λόγω της ταλαιπωρίας– είναι μια επικίνδυνη τακτική που τελικά επιστρέφει ως πολιτικό κόστος στην ίδια την εξουσία.

Για τις λίγες ημέρες που απομένουν μέχρι την έλευση του 2026, απαιτείται ψυχραιμία. Η Χαλκιδική, που ζει από τη γη και τον τουρισμό της, δεν αντέχει άλλους διχασμούς. Ας ευχηθούμε ο νέος χρόνος να φέρει τη σύνεση που λείπει, ώστε οι δρόμοι μας να είναι ανοιχτοί και ασφαλείς και οι άνθρωποι του μόχθου να βρουν τη δικαίωση που αναζητούν χωρίς να θυσιάζεται η κοινωνική ειρήνη.

Καλή Χρονιά σε όλους τους Χαλκιδικιώτες και τους επισκέπτες του τόπου μας! Το 2026 να ανατείλει με υγεία, προκοπή και γεμάτες καρδιές!