Η Ορθοδοξία απέναντι στις «Οικουμενιστικές Ψευδαισθήσεις»: Καμία Διαπραγμάτευση για την Αλήθεια

Μέτωπο κατά της «Γεφύρωσης» – Σφοδρή Αντίδραση για τις Προσεγγίσεις με τον Πάπα

Η πρόσφατη προσπάθεια παρουσίασης των επαφών με το Βατικανό ως κίνηση «αγάπης» και «γεφύρωσης» των Εκκλησιών συναντά ένα τείχος άρνησης από κύκλους που υπερασπίζονται την ατόφια Ορθόδοξη Παράδοση. Με ιδιαίτερη σφοδρότητα και δίχως διπλωματικές εξομαλύνσεις, αναδεικνύονται οι δογματικές χαράξεις που, κατά την άποψή τους, καθιστούν κάθε ένωση αδύνατη, εκτός αν προηγηθεί μετάνοια από την παπική πλευρά. Η συζήτηση για τον Οικουμενισμό λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, καθώς η Ορθοδοξία καλείται να οριοθετήσει ξεκάθαρα τη θέση της απέναντι σε αυτό που χαρακτηρίζεται ευθέως ως «αίρεση».

Οι «Κρυστάλλινες» Θέσεις και η Καταδίκη του Filioque

Ο πυρήνας της αντίδρασης επικεντρώνεται στην άρνηση αναγνώρισης του Πάπα ως «εκκλησιαστικού αρχηγού» της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το κείμενο, που φέρει τον τίτλο «Ελληνικός Παλμός», δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, τονίζοντας ότι η Ρώμη είναι ο επικεφαλής μιας αίρεσης που γεννήθηκε με το Σχίσμα του 1054 και παγιώθηκε με θεολογικές «κακοδοξίες».

• Δογματικά Αγκάθια: Η κριτική αιχμή στρέφεται κατά των θεμελιωδών παπικών προσθηκών. Ως κορυφαία προσβολή θεωρείται το Filioque, που κρίνεται ότι προσβάλλει ευθέως το Άγιο Πνεύμα. Παράλληλα, το «παπικό πρωτείο» και το «αλάθητο» απορρίπτονται ως «κατασκευάσματα ξένα προς την Παράδοση».
• Επικοινωνιακά Τρικ: Οι σφιχτές αγκαλιές και οι «συμπροσευχές» μπροστά στις κάμερες θεωρούνται διπλωματικά τρικ που δεν μπορούν να διορθώσουν τις «αλλοιώσεις της πίστης».

Προϋποθέσεις Ένωσης: Επιστροφή και Μετάνοια

Η θέση είναι αμετακίνητη: η ΜΟΝΗ αληθινή ένωση μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της επιστροφής και μετάνοιας της παπικής πλευράς. Καταδικάζεται ρητά η προσπάθεια «ξεχειλώματος της δικής μας πίστης» για χάρη ενός επιφανειακού συμβιβασμού. Η Ορθοδοξία περιγράφεται ως ατόφια, ανόθευτη και ζώσα αλήθεια που δεν χωρά σε «τραπέζια συμβιβασμών».

Εσωτερική Κριτική και Πολιτική Διάσταση

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην εσωτερική κριτική εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όσοι επιχειρούν να επιβάλουν την «αναγνώριση» του Πάπα ή να παρουσιάσουν την αίρεση ως «αδελφή Εκκλησία» κατηγορούνται είτε ως «μπαγαπόντηδες» είτε ότι λειτουργούν ως «γρανάζια του συστήματος».

Η τοποθέτηση αποκτά και πολιτική διάσταση, καθώς ο Πρόεδρος του κινήματος «Ελληνικός Παλμός», Δρ. Νικόλαος Παπαδόπουλος, Ανεξάρτητος Βουλευτής, τονίζει την ανάγκη για σταθερές φωνές που λένε την αλήθεια χωρίς φόβο, αρνούμενος την ανάγκη της Ελλάδας για «θρησκευτικούς μεσάζοντες».

Το κείμενο κλείνει με τη σαφή δήλωση ότι «Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ», απορρίπτοντας κάθε ανθρώπινη πρωτοκαθεδρία.

Η δημόσια αντιπαράθεση για τον Οικουμενισμό φαίνεται να οξύνεται, με τους θιασώτες της «σκληρής γραμμής» να υψώνουν τη φωνή τους, απαιτώντας σαφείς αποστάσεις και όχι «θολά νερά» στην κεντρική θεολογική συζήτηση.