Το οικολογικό έγκλημα στις παραλίες μας: Η αδιαφορία έχει όνομα και κόστος

Όταν οι τουρίστες έφυγαν, τα σκουπίδια έμειναν – εικόνες που φωτογράφισα σε παραλία της Χαλκιδικής

Της Αναστασίας Δεκάκη

Μια θάλασσα γεμάτη σκουπίδια: Η Χαλκιδική που δεν αξίζουμε»

Οι φωτογραφίες που τράβηξα  από μια  ειδυλλιακή παραλία της Χαλκιδικής, μεταξύ Ποτίδαιας και Αγίου Μάμα, αποτελούν μία σκληρή υπενθύμιση ότι η τουριστική ανάπτυξη δεν συμβαδίζει πάντα με τον σεβασμό προς το περιβάλλον.

Είναι η εικόνα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο: οι επισκέπτες απολαμβάνουν τη θάλασσα και τον ήλιο, αλλά φεύγοντας, αφήνουν πίσω τους ένα βουνό από σκουπίδια. Πλαστικά μπουκάλια, σακούλες, κουτάκια αναψυκτικών, ακόμα και προσωπικά αντικείμενα, συνθέτουν ένα αποκαρδιωτικό τοπίο. Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο οδυνηρή είναι το γεγονός ότι σε κοντινή απόσταση υπήρχε ένας άδειος κάδος απορριμμάτων, έτοιμος να εξυπηρετήσει όσους είχαν την ευθύνη να τον χρησιμοποιήσουν.

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι τυχαίο. Αποτελεί σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης στην περιβαλλοντική μας συνείδηση. Ενώ είμαστε γρήγοροι να κατηγορήσουμε τους αρμόδιους φορείς για την έλλειψη υποδομών ή την απουσία συχνής καθαριότητας, συχνά ξεχνάμε ότι η αλλαγή ξεκινά από τον καθένα μας. Η νοοτροπία «θα το πετάξω γιατί κάποιος άλλος θα το μαζέψει» είναι η ρίζα του προβλήματος. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους άλλους να καθαρίσουν την αδιαφορία μας. Η ευθύνη για την προστασία του τόπου μας είναι συλλογική και αδιαπραγμάτευτη.

Η λύση σε αυτό το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην αύξηση των προστίμων ή στην τοποθέτηση περισσότερων κάδων. Ξεκινάει από την παιδεία. Τα σχολεία, οι οικογένειες, αλλά και η κοινωνία στο σύνολό της, πρέπει να επενδύσουν στην περιβαλλοντική εκπαίδευση. Να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι η φύση δεν είναι μια απέραντη χωματερή, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που πρέπει να σεβόμαστε και να προστατεύουμε. Το καλύτερο παράδειγμα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι η ίδια μας η συμπεριφορά. Αν εμείς, ως ενήλικες, αφήνουμε τα σκουπίδια μας πίσω, τι είδους μήνυμα στέλνουμε στις επόμενες γενιές;

Οι συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς είναι πολλαπλές. Εκτός από την αισθητική υποβάθμιση των παραλιών μας, η ρύπανση αυτή έχει σοβαρές επιπτώσεις στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Τα πλαστικά απορρίμματα καταλήγουν στη θάλασσα, απειλώντας τη ζωή των θαλάσσιων ζώων και τελικά, μέσω της τροφικής αλυσίδας, επιστρέφουν στο πιάτο μας. Η εικόνα αυτή απειλεί και τον ίδιο τον τουρισμό, αφού κανένας επισκέπτης δεν θέλει να κολυμπήσει σε μια βρώμικη παραλία.

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η καθαριότητα και ο σεβασμός προς το περιβάλλον είναι δείκτες του πολιτισμού μας. Είναι η ώρα να σταματήσουμε να δείχνουμε με το δάχτυλο και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Η προστασία των ακτών μας είναι υπόθεση όλων μας, όχι μόνο των αρμοδίων. Ας γίνουμε εμείς οι φύλακες του τόπου μας και ας αφήσουμε πίσω μας μόνο καθαρά αποτυπώματα στην άμμο.