Επιστολή αναγνώστη : Δίπλωμα Οδήγησης: Η Πικρή Γεύση της Αποτυχίας και η Μάχη για την Ανεξαρτησία

Γράφει η Φωτεινή Τζουβελέκη 

Σήμερα ήταν η δεύτερη φορά την οποία έδινα για δίπλωμα οδήγησης. Δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν για μια άλλη φορά απογοητεύτικα. Τη πρώτη φορά με έκοψαν πρώτου καλά καλά βγω από την θέση εκκίνησης, ενώ τη δεύτερη δε με άφησαν να οδηγήσω ούτε για πέντε λεπτά. Βγαίνοντας από το αμάξι, η εξεταστρια είπε «Θεωρώ ότι πρέπει να κάνεις περισσότερα μαθήματα». Ένιωσα τόσο άσχημα. Διάβαζα για ώρες ολόκληρες τα μπροστινά και τα πίσω φώτα, τα χρώματα τους, την εμβέλεια τους, πότε χρησιμοποιούμε το καθένα. Μελετούσα στο μυαλό μου το πάρκινγκ, το πώς θα πάω με το δεξί φλας, μια στροφή δεξιά και έπειτα όλο το τιμόνι αριστερά. Δε μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι ίσως δε φταίω μονάχα εγώ, ίσως το σύστημα απαιτει και κάτι άλλο πέρα από τις γνώσεις. Γύρισα σπίτι για άλλη μια φορά με κλάματα. Πιστεύω ότι αυτό είναι μια πραγματικότητα για πολλούς νέους οδηγούς. Η πραγματική απελπισία.

Προσπαθώ να βρω τι δεν κάνω σωστά, αλλά κάθε φορά που σκέφτομαι τη διαδικασία, νιώθω ότι δεν μου δίνεται καν η ευκαιρία να αποδείξω πως μπορώ να οδηγήσω. Όλοι γύρω μου λένε «μην απογοητεύεσαι», όμως δεν είναι αυτοί που πρέπει να σταθούν μπροστά σε εξεταστές που κοιτούν με καχυποψία και διακόπτουν την προσπάθεια πριν καν ξεκινήσει. Η αυτοπεποίθηση μου κλονίζεται όλο και περισσότερο κάθε φορά που αποτυγχάνω, κι αναρωτιέμαι αν τελικά το δίπλωμα είναι προνόμιο μόνο για όσους δεν αγχώνονται.

Σκέφτομαι πόσα λεφτά έχουν ήδη δαπανηθεί για μαθήματα και εξέταστρα, και νιώθω μια επιπλέον πίεση από το οικονομικό βάρος που αυτό φέρνει. Οι γονείς μου προσπαθούν να με στηρίξουν, αλλά διακρίνω στα μάτια τους την ανησυχία για το αν θα τα καταφέρω ποτέ. Δεν είναι εύκολο να βλέπεις το όνειρο της ανεξαρτησίας σου να καθυστερεί κάθε φορά που μπαίνεις στο αυτοκίνητο, ειδικά όταν όλα δείχνουν να εξαρτώνται από μια στιγμή άγχους ή ένα μικρό λάθος.

Παρόλα αυτά, προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είμαι η μόνη. Πολλοί νέοι αποτυγχάνουν μία, δύο, ακόμα και τρεις φορές πριν πάρουν το δίπλωμα. Ίσως η αποτυχία να είναι απλώς κομμάτι της διαδικασίας, ένα σκαλοπάτι για να γίνουμε πιο προσεκτικοί και σίγουροι οδηγοί. Δεν θέλω να τα παρατήσω. Θέλω να συνεχίσω, γιατί ξέρω ότι η στιγμή που θα οδηγήσω μόνη μου και θα νιώσω την ελευθερία του δρόμου θα αξίζει όλη την προσπάθεια.