Λειψυδρία ο μεγαλύτερος κίνδυνος της Χαλκιδικής το καλοκαίρι

Του Χρήστου Δημητριάδη

Το καλοκαίρι πλησιάζει, και μαζί του, το ατέλειωτο μαρτύριο της σταγόνας για τη Χαλκιδική. Για ακόμη μια χρονιά, ο παράδεισος της Βόρειας Ελλάδας, γνωστός για τις χρυσαφένιες αμμουδιές και τα καταγάλανα νερά του, ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη της λειψυδρίας. Ένα πρόβλημα που, χρόνο με το χρόνο, διογκώνεται, απειλώντας όχι μόνο την ποιότητα ζωής των κατοίκων αλλά και την ίδια την τουριστική ταυτότητα του τόπου.

Πώς είναι δυνατόν, σε έναν νομό που υποδέχεται πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες το καλοκαίρι, να μην μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες ύδρευσης; Η απάντηση είναι πολυδιάστατη και αποκαρδιωτική: υπερτουρισμός, ανεξέλεγκτη οικοδομική δραστηριότητα και ένα δίκτυο ύδρευσης στα όρια της κατάρρευσης. Οι 100.000 μόνιμοι κάτοικοι βλέπουν την καθημερινότητά τους να μετατρέπεται σε έναν αγώνα επιβίωσης, με τις βρύσες να στερεύουν για μέρες, όπως συνέβη πέρυσι στο Πευκοχώρι, όπου το νερό έλειπε για έως και εννέα ημέρες!

Οι ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις, οι νεότευκτοι οικισμοί και τα εξοχικά που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, χωρίς σαφές σχέδιο και επαρκείς υποδομές, λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές του προβλήματος. Κι ενώ οι αιρετοί κάποτε έριχναν το φταίξιμο σε όσους πότιζαν το γκαζόν τους, πλέον αναγκάζονται να παραδεχτούν την ωμή πραγματικότητα: η ζήτηση ξεπερνά κατά πολύ την προσφορά, και οι απαρχαιωμένες σωληνώσεις δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν.

Το τραγικό είναι ότι τρεις από τους δήμους της Χαλκιδικής – η Κασσάνδρα, η Σιθωνία και η Νέα Προποντίδα – βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας εδώ και σχεδόν έναν χρόνο! Ένας ολόκληρος χρόνος, χωρίς να έχει προχωρήσει ουσιαστικά τίποτα για την επίλυση του προβλήματος. Οι δήμαρχοι, με την πλάτη στον τοίχο, καταγγέλλουν τη χαμηλή κρατική χρηματοδότηση, τονίζοντας ότι η χρηματοδότηση με βάση τον μόνιμο πληθυσμό είναι ανεπαρκής, όταν οι πραγματικές ανάγκες πολλαπλασιάζονται τους θερινούς μήνες.

Και μέσα σε αυτό το αδιέξοδο, αναδύεται η τραγική ιστορία του φράγματος του Χαβρία. Ένα έργο που θα μπορούσε να ανακουφίσει σημαντικά την περιοχή, έχει μπει βαθιά στο συρτάρι. Το κόστος του αυξήθηκε, οι εργολάβοι το έκριναν ασύμφορο, και η κυβέρνηση, παρά τις υποσχέσεις, αναζητά ακόμα χρηματοδότηση. Οι Χαλκιδικιώτες νιώθουν πλέον ότι το φράγμα αυτό δεν θα κατασκευαστεί ποτέ, μια αίσθηση εγκατάλειψης που ενισχύεται από τις «συζητήσεις» για προτάσεις και τις «εκκρεμείς απαντήσεις» προς τους δήμους, την ώρα που η τουριστική σεζόν βρίσκεται προ των πυλών.

Η Κυβέρνηση θα πρέπει να κατσει στο ίδιο τραπέζι με τους φορείς του τόπου μας και να βρει λύσεις για το ζήτημα της λειψυδρίας καθώς η πίεση των υποδομών  δεν είναι  απόρροια του υπερτουρισμού, αλλά του υπερπληθυσμού, καθώς η μόνιμη δύναμη των κατοίκων πολλαπλασιάζεται από εξοχικούς και καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Η κατάσταση είναι κρίσιμη και όσο βάζουμε το κεφάλι μέσα στην άμμο, τόσο το ζήτημα αυτό θα χειροτερεύει. Δεν γίνεται μια περιοχή να έχει υποδομές για 20.000 κόσμο και το καλοκαίρι να υποδέχεται 500 χιλιάδες τουρίστες. Το σύστημα θα καταρρεύσει.

Η Χαλκιδική δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου. Η λειψυδρία δεν είναι ένα εποχικό πρόβλημα, αλλά μια χρόνια πληγή που απειλεί να μετατρέψει τον παράδεισο σε εφιάλτη. Χρειάζονται άμεσες, συντονισμένες ενέργειες, σοβαρές επενδύσεις σε υποδομές και μια ολιστική προσέγγιση που θα λάβει υπόψη τις πραγματικές ανάγκες του νομού. Διαφορετικά, το «μαρτύριο της σταγόνας» θα συνεχιστεί, φέρνοντας την περιοχή στο χείλος του κορεσμού.

Είναι ώρα για πράξεις, όχι για γενικόλογες δηλώσεις. Η Χαλκιδική και οι κάτοικοί της αξίζουν ένα μέλλον με νερό.