Πολιτική & Οικονομία

Περί πατριωτισμού, έκφρασης ψήφου της μειονότητας στη Θράκη και δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων

Περί πατριωτισμού,  έκφρασης ψήφου της  μειονότητας στη Θράκη και δημοκρατικής  λειτουργίας των κομμάτων

Άρθρο μελών* του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Ροδόπης με αφορμή το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών 2024

Η μειονότητα καλείται να αποδεικνύει συνεχώς ότι δεν διακατέχεται από έλλειμμα πατριωτισμού κι από μειωμένα εθνικά (;) αντανακλαστικά, πράγμα που δεν ισχύει για τις κυρίαρχες εθνοπολιτισμικές ομάδες

Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης λοιπόν. Μια κι αδιαίρετη για κάποιους, σε πληθυντικό αριθμό ως «μουσουλμανικές μειονότητες» για κάποιους άλλους, με γενεαλογικές – φυλετικές αναλύσεις ως εργαλείο προσέγγισης κι ερμηνείας για κάποιους τρίτους, με δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και με αποκλειστικό ετεροπροσδιορισμό για κάποιους «πατριώτες» – προοδευτικούς (sic) εθνικιστές και μη.

Ο Χάμπερμας έχει ήδη μιλήσει για τη σύγχρονη δημοκρατική ιθαγένεια ως «μια αφηρημένη, νομικά διαμεσολαβούμενη αλληλεγγύη μεταξύ αγνώστων».

Jürgen Habermas, Why Europe Needs a Constitution, NEW LEFT REV., Sept.–Oct. 2001, at 5, 16. Ο συνταγματικός πατριωτισμός όμως που επικαλείται ο Γερμανός φιλόσοφος, δεν αρκεί από μόνος του να καταρρίψει τις εθνικιστικές και ρατσιστικές πεποιθήσεις του παρελθόντος! Το «δίκαιο» του αίματος και της καταγωγής υπερισχύει ακόμη κι αυτής της διαλεκτικής θεώρησης της κοινωνίας, έστω κι αν η τελευταία εκφράζει μια παράδοση που ξεκινά από τον Βιτγκενστάιν, περνά από την Σχολή της Φρανκφούρτης και καταλήγει στην πιο πρόσφατη διατύπωσή της από τον Χάμπερμας.

Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, η μειονότητα καλείται να αποδεικνύει συνεχώς ότι δεν διακατέχεται από έλλειμμα πατριωτισμού κι από μειωμένα εθνικά (;) αντανακλαστικά, πράγμα που δεν ισχύει για τις κυρίαρχες εθνοπολιτισμικές ομάδες. Ακούμε και διαβάζουμε για διασυνδέσεις με ξένα κέντρα, για παράτυπους θεσμούς που καθορίζουν το εκλογικό αποτέλεσμα, για κόμματα κι οργανώσεις που κατευθύνουν τις πολιτικές συνειδήσεις κι υφαρπάζουν τις ψήφους του εκλογικού σώματος, για ευθύνες των κομμάτων που δεν κατέβασαν υποψήφιους από τη μειονότητα στα ψηφοδέλτιά τους κλπ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ στις πρόσφατες ευρωεκλογές τον Ιούνιο του 2024, προχώρησε σε μια διάφανη διαδικασία κατάθεσης υποψηφιοτήτων κι επιλογής αυτών από τη βάση: Οι ενδιαφερόμενοι για υποψηφιότητα κατέθεσαν την αίτησή τους διαδικτυακά και τα μέλη του κόμματος επέλεξαν μέσω αντίστοιχης ψηφοφορίας, αυτούς που επιθυμούσαν. Προφανώς και δεν υφίσταται κανένα ζήτημα από την στιγμή που δεν υπήρξε σχετικό ενδιαφέρον για συμμετοχή στη διαδικασία κάποιου υποψηφίου από τη μειονότητα. Η ελεύθερη βούληση αναφορικά με τη συμμετοχή υποψηφίων στην εκλογική διαδικασία είναι μια αυτονόητη πολιτική επιλογή του καθενός μας και δεν βαραίνει ξεχωριστά τις μειονοτικές ομάδες, αντιπαραθέτοντάς τες με τις κυρίαρχες πλειονοτικές. Επιπλέον η αφηρημένη, νομικά διαμεσολαβούμενη αλληλεγγύη μεταξύ αγνώστων ως ταυτοτικό στοιχείο της σύγχρονης δημοκρατικής ιθαγένειας όπως αυτή εκφράζει την έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού σύμφωνα με τον Χάμπερμας, διευρύνει τον κοινωνικό – πολιτικό χώρο των εθνοτικών ή και όποιων άλλων ταυτοτήτων, συμπεριλαμβάνοντας επιτυχώς το σύνολο των πολιτών μιας χώρας – αυτών που αν κι είναι άγνωστοι μεταξύ τους, απολαμβάνουν το δικαίωμα τους σε μια σύγχρονη δημοκρατική ιθαγένεια.

Όσοι αρέσκονται στο κυνήγι μαγισσών γύρω από ζητήματα πατριωτισμού, η σύγχρονη ιστορία της χώρας μας βρίθει από παραδείγματα ομάδων που όσο περισσότερο κόμπαζαν για την εθνικοφροσύνη τους, τόσο επιζήμια ήταν η δράση τους σε αυτό που επικαλούνταν ότι υποστήριζαν: Χίτες, δωσίλογοι, μαυραγορίτες, ταγματασφαλίτες, Μάυδες, ΕΟΚΑ Β’, ΜΑΒΗ… Ωστόσο διωκόμενοι υπήρξαν οι συνήθεις ύποπτοι, που δεν ήταν άλλοι από αυτούς που εναντιώνονταν ιδεολογικά και πρακτικά στους παραπάνω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ δεν οφείλει να απολογηθεί σε κανέναν για την δημοκρατική του ταυτότητα. Οι καθημερινές του δράσεις και τοποθετήσεις αποδεικνύουν καθημερινά ότι η δημοκρατία είναι θεμελιακό του στοιχείο και αυτό εκφράστηκε επαρκώς και στις διαδικασίες των τελευταίων ευρωεκλογών.

«Εκείνη η ψευδαίσθηση που μας συναρπάζει είναι προτιμότερη από δέκα χιλιάδες αλήθειες» είχε πει ο Α. Τσέχωφ. Η γοητεία κι η έλξη που ασκεί το συναρπαστικό, λειαίνει κάπως τα πράγματα. Αν μη τι άλλο, το πρωτογενές όφελος είναι αποκλειστικά συναισθηματικού χαρακτήρα και δεν χαρακτηρίζεται από την πολιτική ιδιοτέλεια που διέπει την επίκληση μιας κοινωνικοπολιτικής ψευδαίσθησης (όπως είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα γύρω από τις μειονότητες), όπου προσδοκά σε χειραγώγηση του εκλογικού σώματος και σε άγρα ψήφων.

*Δημήτρης Δημητριάδης, συντονιστής της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Ελένη Καλίτση, αν. συντονίστρια της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Γεώργιος Πεϊτσίδης, ταμίας της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Αλέξανδρος Σπανός, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Παναγιώτης Τσοχλιάς, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Θεόφιλος Πουλουτίδης, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Κωνσταντίνος Λαπαρίδης, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης
Ελπινίκη Μπλεκάτση, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ροδόπης

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.