4 Δεκεμβρίου, 2022
Δελτίο Τύπου Θεσσαλονίκη

Θυρωροί Θεσσαλονίκης: Η “άνθιση” του επαγγέλματος σε χρόνια φτώχειας και η εξαφάνισή του

Περπατώντας στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στα υπέρλαμπρα πολυκαταστήματα και στα αμέτρητα κοκκινοκίτρινα «ενοικιάζεται» ή «πωλείται» στα τζάμια των εισόδων των παλιών πολυκατοικιών, κάποιες φορές πέφτει το μάτι σε ξύλινες κατασκευές, σκούρου χρώματος, θυμίζοντας θρανία, χωρίς όμως να κάθεται κανείς πίσω από αυτά. Κάποτε είχαν «σώμα και ψυχή», κι ένα πρόσωπο, που αποτελούσε τον «άγρυπνο φρουρό» της πολυκατοικίας αλλά και τον άνθρωπο που «γνωρίζει τα πάντα» για τις ανάγκες των ενοίκων.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΧΑΪΝΑ

Σήμερα στην πόλη εργάζονται μόνο 160 θυρωροί, κυρίως σε επαγγελματικά κτίρια και σε περιοχές με υψηλά εισοδήματα θυμίζοντας μία Θεσσαλονίκη ρομαντική, που ζει πια μόνο στις ανεπανάληπτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Αξέχαστος ο Θανάσης Βέγγος στην ταινία «Ο Παπατρέχας», όπου κάνει τα πάντα ως θυρωρός προκειμένου να εξοικονομήσει τα προς το ζην, αλλά και να παντρέψει τις αδελφές του.

Επέβλεπε την είσοδο-έξοδο των ενοίκων και των επισκεπτών, καθάριζε τους κοινόχρηστους χώρους, συντηρούσε το ασανσέρ, λάμβανε την αλληλογραφία, όπου όλα αυτά μπορεί να συνοδεύονται από μία κωμική υπερβολή, αλλά αποτυπώνουν τον ρόλο ενός θυρωρού σε μία πολυκατοικία. Ένας φύλακας άγγελος αλλά και ένας υπάλληλος γενικών καθηκόντων.

«Συνολικά 24 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, έχω δει και έχω ακούσει πάρα πολλά πράγματα. Έχω ζήσει και πολλά ευτράπελα, ταυτόχρονα υπήρξα και πολυμήχανος ως θυρωρός. Είμαστε οι άνθρωποι που η δουλειά μας είναι να κάνουμε την ζωή την ενοίκων και των εργοδοτών πιο εύκολη. Δυστυχώς, για κάποιους που γνωρίζουν “τα πάντα”, πλέον, δεν μας “εκμεταλλεύονται” αναλόγως, ενώ είμαστε χρησιμότατοι ακόμη και για έναν περαστικό» αναφέρει στο ThessToday.gr ο πρόεδρος της Ένωσης Θυρωρών Θεσσαλονίκης, κ. Γιάννης Χωλίδης.

Αν και οι θυρωροί αποτελούν τη λύση σε κάθε πρόβλημα που παρουσιάζεται σε μία οικοδομή, το επάγγελμά τους θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση, ξεκινώντας από την εποχές της κρίσης. Εκτός αυτού, έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με την αγένεια, αφού αρκετοί είναι αυτοί που “τους βλέπουν απαξιωτικά”. «”Θα το βρω μόνος μου, δεν χρειάζομαι βοήθεια”, αλλά όταν τελικά εξυπηρετούμε τον καθένα μέσα σε λίγα λεπτά, ίσως ξέρουμε κάτι παραπάνω. Δυστυχώς είναι αρκετοί αυτοί που μας θεωρούν ένα κατώτερο είδος επαγγέλματος. Πολλές φορές βοηθάμε με όλη μας την καρδιά, γιατί αυτή είναι η δουλειά μας, και δεν μας λένε ούτε ένα ευχαριστώ. Το αστείο είναι πως, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε μορφωμένοι και παρέχουμε τις γνώσεις μας για να «γλιτώσουν» έξοδα οι εργοδότες μας».

«Δεν θα είχαμε τόσες κλοπές ή ληστείες αν υπήρχαν περισσότεροι θυρωροί» ισχυρίζεται ο κ. Χωλίδης, εξηγώντας πως όσο γνωρίζουν οι “επισκέπτες” πως υπάρχει κάποιος στον χώρο, δύσκολα θα μπουν ή θα το αποφύγουν. «Δεν τολμάνε συνήθως να έρθουν όταν φυλάσσουμε την πολυκατοικία. Βέβαια, εμείς χρειάστηκε να τολμήσουμε να τα βάλουμε με ναρκομανείς και κλέφτες. Ορισμένες φορές, η κατάσταση έφτασε στο άκρο, υπήρχε το “ή εγώ ή αυτός”, ευτυχώς χωρίς να φτάσουμε στο μοιραίο από καμία πλευρά». Τις ώρες που λείπει ο θυρωρός, τα κλειστά κυκλώματα ασφαλείας αποτελούν τα “μάτια και τα αυτιά του” ώστε να καταγράφει περιστατικά που συμβαίνουν στον χώρο, και στη συνέχεια να τα αναφέρει.

Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τον κ. Χωλίδη, οι θυρωροί προσλαμβάνονται ίσα ίσα για την καθαριότητα, για τις ανάγκες της οικοδομής και για να διευθετήσουν κάποια προβλήματα, ενώ όσον αφορά τον μισθό τους, όσοι είναι καινούριοι και θέλουν να μπουν στο μισθολογικό της συλλογικής σύμβασης, έχουν πολύ χαμηλές αποδοχές. «Εμείς ως Σωματείο έχουμε καταφέρει να κρατήσουμε έναν αξιοπρεπή χαμηλό μισθό. Έχουμε, αυτό που λένε, ένα καλό μηνιάτικο. Συνήθως ο μισθός προκύπτει από τον αριθμό των ενοίκων, τα περισσότερα είναι στην κρίση της εργοδοσίας πλέον».

Από την άλλη πλευρά, άνθρωποι που δεν μπορούν να μιλήσουν καλά ελληνικά, δεν ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν, πέφτουν πολύ συχνά θύματα εκμετάλλευσης λαμβάνοντας από τους εργοδότες μόνο πενιχρούς μισθούς. Όπως εξηγεί ο κ. Χωλίδης, ένας συνάδελφός του καλούταν να πληρώνει τόσο τις δικιές του εισφορές, όσο και των εργοδοτών. «Μου έλεγε πως του μένουν 200 ευρώ το μήνα, και δεν μπορεί να ζήσει μόνο με αυτά. Ήταν τυχερός που είναι μέλος του Σωματείου γιατί λύσαμε κατευθείαν το ζήτημα. Δεν γίνεται ένας εργοδότης να βάζει τον υπάλληλο να πληρώνει. Όσοι είναι “ξένοι” ή αγράμματοι, πέφτουν θύματα τέτοιων καταστάσεων».

Ως το πιο μελανό σημείο του επαγγέλματος και το μεγαλύτερο μειονέκτημα του θυρωρού, είναι πως υπάρχουν πολλοί εργοδότες και μόνο ένας υπάλληλος. Ο τελευταίος καλείται να τα έχει καλά με όλους, για να έχει μία ήσυχη και ξεκούραστη ημέρα όσον αφορά την ψυχολογία του. «Θεωρώ πως αξίζουμε τα λεφτά που παίρνουμε γιατί μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά πράγματα μόνοι μας. Θα έπρεπε να είμαστε απαραίτητοι» αναφέρει ο κ. Χωλίδης, μιλώντας για το επάγγελμα που είχε γνωρίσει “άνθιση” σε χρόνια φτώχειας, αλλά τώρα έχει εξαφανιστεί. Απόμειναν μόνο τα θυρωρεία κενά, μοναχικά, γεμάτα μνήμες και εικόνες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.