2 Ιουλίου, 2022
Άρθρα Θέμα Χαλκιδικής

H Eλλάδα χάνεται…

Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης

 

Όπως κάθε χρόνο, στις αρχές Οκτωβρίου η ΕΛΣΤΑΤ δημοσίευσε τα στοιχεία γεννήσεων-θανάτων στην Ελλάδα για την προηγούμενη χρονιά. Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι η δημογραφική εικόνα ήταν ζοφερή και το 2020, όπως άλλωστε αναμενόταν. Για 10η συνεχόμενη χρονιά ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε, αφού οι θάνατοι ξεπέρασαν και πάλι τις γεννήσεις. Συγκεκριμένα, το 2020 οι θάνατοι ανήλθαν  στους 131.084, ενώ οι γεννήσεις ήταν 84.767. Τη χρονιά που πέρασε λοιπόν, μόνο από τη διαφορά γεννήσεων-θανάτων ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 46.317 άτομα.

Επισημαίνεται ότι από το σύνολο των γεννήσεων που καταγράφηκαν το 2020, μόνο το 85,2% πραγματοποιήθηκαν από Ελληνίδες. Έτσι αν αφαιρέσουμε τη συνεισφορά των αλλοδαπών στις γεννήσεις και στους θανάτους (περίπου το 2% του συνόλου των θανάτων), το καθαρό ισοζύγιο του ελληνικού πληθυσμό ξεπέρασε τις–56.000την προηγούμενη χρονιά. Αθροιστικά από το 2010, το καθαρό φυσικό ισοζύγιο του ελληνικού πληθυσμού προσεγγίζει τις 400.000 άτομα. Σε αυτό τον αριθμό θα πρέπει να συνυπολογίσει κανείς περίπου άλλους τόσους Έλληνες που στο διάστημα αυτό μετανάστευσαν στο εξωτερικό.

Μέσα σε μόλις μια δεκαετία λοιπόν, εκτιμάται ότι ο γηγενής ελληνικός πληθυσμός μειώθηκε τουλάχιστον κατά 800 χιλιάδες. Την ίδια στιγμή η ελληνική περιφέρεια συνεχίζει να ερημώνει, με δεκάδες σχολεία να κλείνουν ακόμη και σε εθνικά ευαίσθητες περιοχές όπως η Θράκη. Φτάνουμε έτσι σήμερα να χάνουμε κάθε χρόνο μια πόλη με μέγεθος αντίστοιχο της Αλεξανδρούπολης, της Χαλκίδας, της Καβάλας ή των Χανίων.

Οι ηγεσίες της χώρας δεν φαίνεται ωστόσο να ανησυχούν ιδιαίτερα για αυτό. Κι όμως, το πρόβλημα είναι γνωστό ήδη από το 1993 (όταν συντάχθηκε το πρώτο πόρισμα της Βουλής για το δημογραφικό), ενώ η πορεία του είναι απολύτως προβλέψιμη. Προσωπικά έχω αναφέρει επανειλημμένως ότι η Ελλάδα έχει εισέλθει σε φάση συνεχούς δημογραφικής συρρίκνωσης, από την οποία δεν θα εξέλθη, αν δεν αυξηθεί άρδην η γεννητικότητα του ελληνικού πληθυσμού.

Η αντικατάσταση πληθυσμού δεν λύνει το δημογραφικό
Ενώ όμως ο ελληνικός πληθυσμός συρρικνώνεται, τις τελευταίες δεκαετίες συρρέουν στη χώρα χιλιάδες παράνομοι μετανάστες, προερχόμενοι από διάφορες αφροασιατικές χώρες. Στην πράξη δηλαδή συντελείται μια αντικατάσταση πληθυσμού, στην οποία το πολιτικό σύστημα παραμένει θεατής, αν δεν την διευκολύνει κιόλας. Έχουμε φτάσει μάλιστα σε τέτοιο σημείο, ώστε να διατυπώνονται ακόμη και σε ανώτατο επίπεδο απόψεις ότι το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας θα το λύσουν οι παράνομοι μετανάστες! Ενίοτε δε, δηλώνεται από βήματος της Βουλής ότι χαιρόμαστε που η χώρα γίνεται σιγά-σιγά πολυπολιτισμική, λες και κάτι τέτοιο ήταν προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης ή επιλογή του ελληνικού λαού.

Κανείς βεβαίως δεν μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει τι είδους κοινωνία θα οικοδομηθεί με αυτό τον τρόπο στην πράξη και όχι σε επίπεδο ιδεοληπτικών απλουστεύσεων. Επίσης κανείς δεν μας εξηγεί γιατί το ίδιο επιδιώκει και η Τουρκία, η οποία εργαλειοποιεί τις μεταναστευτικές ροές, για να ρευστοποιήσει πληθυσμιακά την Ελλάδα.

Αυτό φάνηκε καθαρά τον Μάρτιο του 2020 στον Έβρο, όταν δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες απειλούσαν να εισβάλλουν στην Ελλάδα. Αυτό μας δείχνουν επίσης και οι ροές παράνομων μεταναστών από χώρες τουρκικής επιρροής, όπως η Σομαλία, ή από χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, οι οποίοι πρώτα καταφθάνουν αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη και μετά προωθούνται στα ελληνικά νησιά.

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν ένα τμήμα του εγχώριου πολιτικού συστήματος δηλώνει ότι θεωρεί τις παράνομες μεταναστευτικές ροές ως λύση του δημογραφικού, τότε ή κάτι δεν καταλαβαίνει (λόγω ιδεοληπτικής εμμονής) ή το ενδιαφέρον του αυτό δεν είναι και τόσο γνήσιο. Και ο λόγος είναι ότι θυμήθηκε το δημογραφικό, μόνο όταν του φάνηκε χρήσιμο για να δικαιολογήσει τον παράνομο εποικισμό που συντελείται.

Εν τω μεταξύ, ενώ το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του γνωρίζει το πρόβλημα επί δεκαετίες, δεν έχει κάνει τίποτε έως τώρα για να το λύσει, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Αντιθέτως, το επέτεινε με τις πολιτικές και τις παραλείψεις του, μεταξύ των οποίων και η χρεοκοπία της χώρας το 2009. Ακόμη όμως και όταν το δημογραφικό πρόβλημα άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα ορατό, τα μέτρα που ελήφθησαν (από τη σημερινή κυβέρνηση) ήταν καταφανώς ανεπαρκή.

Όμως το δημογραφικό πρόβλημα αγνοείται ακόμη και εκεί που «δαγκώνει» δραματικά: στην φθίνουσα ελληνική περιφέρεια. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 2020 στον νομό Έβρου γεννήθηκαν μόλις 999 νέοι άνθρωποι, ενώ πέθαναν 2.009. Σε ολόκληρη την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης γεννήθηκαν 4.255 και πέθαναν οι διπλάσιοι: 8.710. Στην άλλη ξεχασμένη πλευρά της Ελλάδας, στην Ήπειρο, γεννήθηκαν 2.202 και πέθαναν 4.209. Για ποιά Ελλάδα θα μιλάμε λοιπόν σε ορίζοντα μιας γενιάς από σήμερα;

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.