2 Ιουλίου, 2022
Απόψεις Αφιερώματα

«Η γυναίκα μου θέλει να κάνουμε χλιδάτη ζωή!»

 

Γεια σας. Αποφάσισα να σας γράψω για ένα σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζω εδώ και καιρό και, ειλικρινά, δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Κάποιες φορές άκουγα παρόμοιες ιστορίες από φίλους ή διάβαζα σε κουτσομπολίστικα περιοδικά που λέμε και γελούσα αλλά, τώρα που το ζω, νιώθω άγχος και μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον. Παντρεύτηκα πριν από τρία χρόνια περίπου, με μία συγχωριανή μου την οποία ήξερα από μικρή. Νόμιζα δηλαδή ότι την ήξερα γιατί, όπως αποδείχθηκε, κάθε μέρα εμφανίζει κι ένα καινούριο πρόσωπο. Ίσως μάλιστα να έπρεπε να σας γράψει αυτή αλλά, όπως θα δείτε, η συμπεριφορά της επηρεάζει κυρίως εμένα, άρα το πρόβλημα είναι δικό μου. Λοιπόν το ζήτημα είναι ότι η γυναίκα μου θέλει να καλοπερνάμε (μαζί είναι αλήθεια), αλλά νομίζω σε υπερβολικό βαθμό. Θέλει πολλά μεσημέρια να τρώμε έξω, τα βράδια να παραγγέλνουμε πίτσες, ακόμη και ποτά τα οποία θα μπορούσαμε να έχουμε στο σπίτι μας και να μην χρειάζεται να τα πληρώνουμε τόσο ακριβά. Τα Σαββατοκύριακα να κάνουμε εκδρομές. Όχι για πικ-νικ ή κάτι πιο απλό και οικονομικό, αλλά με διαμονή σε πολυτελή ξενοδοχεία και πηγαίνοντας σε ακριβά κέντρα διασκέδασης. Όπως σας είπα, γνωριζόμασταν από μικροί, καθώς ήμασταν συμμαθητές στο ίδιο σχολείο, αλλά ουσιαστικά βρεθήκαμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο, όταν ξεκίνησε η σχέση μας, λίγους μόνο μήνες πριν από τον γάμο μας. Τους λίγους αυτούς μήνες πριν τον γάμο περνούσαμε πολύ καλά. Με αρκετή διασκέδαση, εξόδους, ποτά, εκδρομές. Φυσικά όλα αυτά ήταν και είναι νομίζω πολύ ωραία, αλλά όταν παντρεύεσαι δεν μπορούν να είναι η καθημερινότητα του ζευγαριού. Και που είναι το πρόβλημα θα μου πείτε; Αν έχεις χρήματα, χρόνο και τη δυνατότητα, γιατί να μην είναι η καθημερινότητά σου σαν να κάνεις διακοπές όλον τον χρόνο; Και θα σας πω ότι οι συνθήκες της οικογένειάς μας είναι κάπως βολικές. Εγώ απασχολούμαι σε μία μεγάλη γεωργική έκταση του πατέρα μου, μαζί με τον αδελφό μου, έχοντας ένα ικανοποιητικό εισόδημα και σχετική άνεση με το καθημερινό πρόγραμμα. Δηλαδή δεν έχουμε ωράριο, όπως οι υπάλληλοι του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα. Όμως, ενώ κάποιες φορές είναι εύκολο ν’ αφήσω την εργασία μου π.χ. για να πάω μία εκδρομή με την γυναίκα μου, αυτό δεν μπορεί να γίνεται τόσο συχνά. Πλέον, έχω θέματα με τον αδελφό μου που μου λέει ότι δεν μπορεί να με καλύπτει συνέχεια, ενώ και ο πατέρας μου μου κάνει αυστηρές παρατηρήσεις για τα χρήματα που ξοδεύω. Αναγκάστηκα αρκετές φορές να του ζητήσω έξτρα χρηματοδότηση για εξόδους και εκδρομές. Όταν συζήτησα το θέμα με τη σύντροφό μου, λέγοντάς της ότι είναι κάπως υπερβολικό να ζούμε έτσι, μου είπε ότι «αυτό είναι το νόημα της ζωής: να περνάς καλά». Επίσης, μου επισήμανε ότι «…όσο δεν έχουμε παιδιά, είναι καλό να χαρούμε τη ζωή μας». Να σας πω μάλιστα ότι το ότι δεν έχουμε παιδιά, είναι επίσης μία επιλογή της γυναίκας μου, η οποία υποστηρίζει ότι «πριν κάνουμε παιδιά, καλό είναι να χαρούμε κάπως τη ζωή μας». Εντάξει, να χαρούμε τη ζωή μας, αλλά μέχρι πότε μπορεί να γίνεται αυτό; Επίσης, αν ένα ζευγάρι έχει σκοπό να κάνει και να μεγαλώσει παιδιά, δεν χρειάζεται να κάνει και κάποιες οικονομίες και να φροντίσει για το μέλλον τους; Να σας πω όμως ότι έχω φτάσει στο σημείο πλέον να μη διασκεδάζω καθόλου. Πήγαμε με τη γυναίκα μου σε μία οργανωμένη παραλία και παράγγειλε τόσο πολλά και ακριβά πράγματα, σ’ έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο μάλιστα για οκτώ άτομα, ενώ ήμασταν μόνο δύο και με έξτρα χρέωση, που δεν ένιωσα καθόλου ευχάριστα. Και δυστυχώς, ενώ εγώ ήμουν κακόκεφος, η γυναίκα μου έμοιαζε πολύ χαρούμενη και πέρασε πολύ χρόνο αναρτώντας φωτογραφίες, με την φρουτοσαλάτα και τα κοκτέιλ, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι στιγμής, δεν έχω κάνει καυγά μαζί της. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές δείχνει να αγνοεί αυτά που της λέω. Σαν να μαγνητίζεται απ’ αυτήν την πολυτελή ζωή που, όταν τη ζει, είναι σαν να μπαίνει σ’ έναν άλλο πλανήτη. Σαν να είναι το ναρκωτικό της. Να γράψω επίσης ότι η γυναίκα μου δεν έχει δική της εργασία. Επειδή έχει πτυχίο λογιστικής, ασχολείται λίγο με τη διαχείριση των λογιστικών της οικογένειας. Θα ήθελα τη γνώμη σας…      

(Νίκος, 31 χρόνων)

 

Αγαπητέ Νίκο,  

Πραγματικά μία πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση η οποία δείχνει ότι ο γάμος, ακόμη και στην αρχή του, είναι ένα σύστημα το οποίο μπορεί να αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συστήματος, με αρκετά πολύπλοκες σχέσεις και επιδράσεις. Με την ευκαιρία να τονίσω ότι, αν η συμπεριφορά ενός προσώπου έχει μία αρνητική επενέργεια σ’ ένα άλλο πρόσωπο, είναι κάτι το οποίο χρειάζεται να συζητηθεί, σε βάθος και με ειλικρίνεια, μεταξύ των συγκεκριμένων προσώπων. Αν ένα πρόσωπο δεν έχει επίγνωση ότι η συμπεριφορά του επηρεάζει αρνητικά ένα άλλο πρόσωπο, εννοείται ότι δεν πρόκειται να την αλλάξει. Και φυσικά, μπορεί να προχωρήσει σε μία συνειδητή αλλαγή της συμπεριφοράς του, μόνο όταν κατανοήσει και δει στην πράξη ότι προκαλεί δυσλειτουργίες στη σχέση του με άλλα πρόσωπα και με τα οποία θέλει να είναι μαζί. Γιατί, αν πρόσωπο δεν ενδιαφέρεται για εμάς και την σχέση που έχουμε μαζί του, μάλλον δε θα ενδιαφερθεί ν’ αλλάξει τις αγαπημένες του συνήθειες. Στην δική σου περίπτωση όμως Νίκο, απ’ ότι φαίνεται τουλάχιστον, η σύζυγός σου θέλει να είστε μαζί, έστω περνώντας τη μέρα σας μ’ αυτόν τον πολυτελή και σπάταλο τρόπο. Εκτός αν ενδιαφέρεται, σε ακραίο βαθμό, για τον εαυτό της και την καλοπέρασή της και εσύ υπάρχεις στη ζωή της περισσότερο ως «αξεσουάρ» ενός χλιδάτου τρόπου ζωής, παρά ως ένα πρόσωπο με το οποίο θέλει να μοιράζεται την καθημερινότητά της και τη ζωή της. Και βέβαια, σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο μπορεί να συζητούνται και ν’ αποφασίζονται αμοιβαία αποδεκτοί στόχοι όπως η τεκνοποίηση, η αποταμίευση για το μέλλον και άλλα. Να σημειώσω στο σημείο αυτό ότι η απόφαση ν’ αποκτήσει παιδιά ένα ζευγάρι προϋποθέτει την ανάληψη μίας τεράστιας ευθύνης απέναντι στα παιδιά. Τα παιδιά μπορεί να έρθουν ή να μην έρθουν φυσικά αλλά, εφόσον γεννηθούν και μέχρι την ενηλικίωσή τους, οπότε αναμένεται να ξεκινήσει μία περίοδος αυτονόμησης και ανεξαρτησίας για αυτά, θα έχουν πιεστικές, καθημερινές ανάγκες για τις οποίες χρειάζεται να φροντίζουν, κατά προτίμηση από κοινού, οι γονείς. Η αλήθεια είναι ότι, τα περισσότερα ζευγάρια, οδηγούνται στην τεκνοποίηση χωρίς να σκέφτονται ιδιαίτερα τις υποχρεώσεις που έχει ο ρόλος του γονέα. Είναι μία φυσική τάση που έχουμε όλοι μας, υιοθετώντας ασυνείδητα τις αξίες της κοινωνίας για δημιουργία οικογένειας με παιδιά, ως έναν φυσικό προορισμό του γάμου, που είναι και η φυσική επιλογή για τη διατήρηση και διαιώνιση του ανθρώπινου είδους και των εγωιστικών γονιδίων. Στον 21ο αιώνα όμως, με τον υπερπληθυσμό που υπάρχει, αλλά και την αβεβαιότητα και ρευστότητα στην οικονομία και κοινωνία, χρειάζεται μία πιο υπεύθυνη προσέγγιση στο ζήτημα της τεκνοποίησης, προκειμένου ν’ αποφευχθούν δυσκολίες και προβλήματα. Ιδίως όταν το ζευγάρι δεν μπορεί, για προσωπικούς, οικονομικούς ή άλλους λόγους, να παρέχει την αναγκαία ασφάλεια και κατάλληλη φροντίδα για το μεγάλωμα και την υγιή ανάπτυξη των παιδιών. Η αγάπη για μία χλιδάτη και λαμπερή ζωή που θέλει η σύζυγός σου, ασφαλώς και δεν θα ήταν πρόβλημα αν την απολάμβανες εξίσου και εσύ, φυσικά εντός των οικονομικών και επαγγελματικών δυνατοτήτων σας. Φαίνεται όμως ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Υπάρχουν οικονομικοί περιορισμοί (κάπως πολύπλοκοι μάλιστα, αφού αντιλαμβάνομαι ότι τα οικονομικά της οικογένειάς σας βασίζονται σ’ ένα ευρύτερο οικογενειακό ταμείο), ενώ ο ίδιος σου δηλώνεις ότι δεν σου αρέσει και δεν σε εκφράζει ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής. Άρα, τίθεται θέμα αλλαγών στη συμπεριφορά της συντρόφου σου, που χρειάζεται να κινητοποιηθούν μέσα από πρωτοβουλίες που θα αναλάβεις εσύ. Παρατηρώ ότι σου είναι πιο εύκολο να ζητήσεις επιπλέον χρηματοδότηση από τον πατέρα σου, ακόμη και μετά από τις συστάσεις που σου κάνει για μία πιο μετρημένη ζωή, παρά να συζητήσεις το όλο θέμα με την σύζυγό σου. Βέβαια, σημειώνεις ότι η σύζυγος σου δεν δείχνει διατεθειμένη να συζητήσει, σ’ ένα μεγαλύτερο βάθος, τη δυσλειτουργία που προκύπτει στη μεταξύ σας σχέση, λόγω των ακριβών επιλογών της για διασκέδαση σε τακτική βάση. Η περιγραφή σου ότι η σύζυγός σου ακολουθεί αυτόν τον τρόπο ζωής ως μία μορφή εθισμού, ίσως είναι ακριβής. Δηλαδή δεν έχει επίγνωση των επιπτώσεών της στην οικογενειακή σας ζωή και, όσο συμβαίνει αυτό, φυσικά δεν πρόκειται να προχωρήσει σε κάποια αλλαγή. Για να αλλάξει κάτι στην συμπεριφορά της, χρειάζεται να δει σε συνειδητό επίπεδο ότι κάνει κάτι που επηρεάζει αρνητικά τον σύντροφό της και την κοινή πορεία στον γάμο σας. Το θέμα θα μπορούσε να συζητηθεί και να αντιμετωπιστεί ίσως καλύτερα, μέσω οικογενειακής θεραπείας (η λεγόμενη θεραπεία ζεύγους). Για να υπάρξει όμως αποτέλεσμα, αυτό χρειάζεται να είναι μία κοινή επιθυμία. Να συμμετέχετε δηλαδή με τη βούλησή σας και να αναλάβετε την επίτευξη κοινά αποδεκτών στόχων.      

 

* Ο Δρ Χρήστος K. Μπιμπίτσος είναι Συμβουλευτικός Ψυχολόγος και συγγραφέας. Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί του, για την συμβολή του σε ζητήματα που σας απασχολούν, μέσω του Ινστιτούτου Συμβουλευτικής και Δημιουργικής Επικοινωνίας & Έκφρασης + Ψυχομετρίας «Το Πορτοκαλί Λεωφορείο (The Orange Bus)», με έδρα την Έδεσσα (Φιλελλήνων 23, τηλ. 6944-252208, mail: chrisbibitsos@yahoo.gr). 

 Μπορείτε να στέλνετε ερωτήματα ή θέματα που σας απασχολούν, για την στήλη «έχω ένα ερώτημα», στο μέιλ της εφημερίδας: neapellas@gmail.com. Κατά τη διατύπωση των ερωτημάτων σας και για την προστασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ψευδώνυμο και να μην αναφέρετε χαρακτηριστικές πληροφορίες που παραπέμπουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.