1 Ιουλίου, 2022
Άρθρα

«Με φωνάζουν δυνατό ποτήρι, αλλά δεν θέλω άλλο πια»

 

Ντρέπομαι κάπως που σας γράφω, αλλά αποφάσισα να μοιραστώ με κάποιον μία δύσκολη κατάσταση που περνάω εδώ και κάποια χρόνια. Είμαι 47 χρόνων και συνεχίζω την δουλειά του πατέρα μου, ένα εργαστήριο-ξυλουργείο (φτιάχνω κουζίνες και μικροέπιπλα). Είμαι δηλαδή μαραγκός, σ’ ένα σχετικά μεγάλο χωριό της Μακεδονίας. Καθώς μπήκα από μικρός στο επάγγελμα, δεν έχω φύγει από το χωριό, παρά μόνο για λίγους μήνες, όταν έκανα τη στρατιωτική μου θητεία. Ζω εδώ, έχοντας κάνει μία πολυμελή οικογένεια, με τρία παιδιά, όλα αγόρια (μην γελάσετε, ούτε θα σας πω τη μέθοδο!). Φυσικά, παντρεύτηκα πολύ νωρίς και τώρα τα παιδιά μου είναι μεγάλα, έχοντας πάρει τον δικό τους δρόμο. Το πρόβλημα είναι ότι η ζωή μου, εδώ και κάποια χρόνια, έχει μία στασιμότητα. Είναι σαν να ζω κάθε μέρα την ίδια μέρα. Ξυπνάω, λέω δυο κουβέντες με τη γυναίκα μου πίνοντας καφέ, ταΐζω και παίζω λίγο με τον σκύλο στην αυλή και στις εννιά είμαι στο μαραγκείο. Ανοίγω το ραδιόφωνο και ξεκινάω κάποιες εργασίες οι οποίες, φυσικά, τα τελευταία χρόνια είναι πολύ περιορισμένες. Ευτυχώς, έχω και κάποια κτήματα και κάποιο εισόδημα από κτήματα της γυναίκας μου που τα νοικιάζουμε κι έτσι τα βολεύουμε, χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Και ενώ θα έπρεπε ίσως να αισθάνομαι τυχερός, γιατί πολλοί συντοπίτες μου έχουν προβλήματα με δάνεια και πολλές δυσκολίες να τα βγάλουν πέρα, εγώ νιώθω ότι δεν έχω κάνει τίποτα σημαντικό στη ζωή μου. Επίσης, από το μεσημέρι και μετά, το ξυλουργείο γίνεται ένα είδος καφενείου, με φίλους και άλλους που έρχονται και ξεκινάμε τα τσίπουρα. Στιγμές-στιγμές αυτή η συνήθεια με κάνει να ξεχνιέμαι και να περνάω ίσως ωραία αλλά όταν οι φίλοι φύγουν, συνήθως αργά το βράδυ, εγώ νιώθω κενός και φοβισμένος. Η γυναίκα μου, όπως μπορείτε να καταλάβετε, διαμαρτύρεται γι’ αυτήν την κατάσταση, αλλά όχι και πολύ. Είναι πολύ δεμένη με την αδελφή της και περνάνε μαζί πολλές ώρες, έχοντας τα δικά τους. Συνήθως τρώω στο μαγαζί και είμαι εκεί όλη τη μέρα, όπως σας είπα. Ακόμη και τα Σαββατοκύριακα. Ο πατέρας μου συγχωρέθηκε πριν από κάποια χρόνια, μαζί και η μάνα μου κι έτσι νιώθω ότι δεν έχω κανένα στήριγμα. Το κακό είναι ότι αυτή η κατάσταση με τα τσίπουρα, τα τσιγάρα, τις ατελείωτες κουβέντες και αμπελοφιλοσοφίες, όπως θα έλεγε κανείς, φαίνεται κάτι σαν το φυσιολογικό και το ωραίο στους φίλους μου, αλλά σε εμένα πλέον μου προκαλεί θλίψη. Δυστυχώς, δεν μπορώ εύκολα να τους πω να μην έρχονται, αφού με στηρίζουν και μου κάνουν και παρέα και είναι και καλά παιδιά. Το τσίπουρο είναι δικής μας παραγωγής και ο καθένας φέρνει διάφορους μεζέδες ενώ συχνά ψήνουμε μαζί στην αυλή, πίσω από το μαγαζί. Θα έλεγε κανείς τί πιο όμορφο απ’ αυτό. Αλλά ο καθένας μπορεί να δει ότι είναι καταστροφικό. Δεν υπάρχει μέλλον σ’ αυτό, καταστρέφουμε την υγεία μας, την περισσότερη μέρα την περνάω σε μία κατάσταση ζάλης και είναι και επικίνδυνο και για τη δουλειά μου. Ευτυχώς, δεν περνάω πολύ χρόνο με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου γιατί ξέρω ότι μπορεί και να στεναχωριούνται να με βλέπουν έτσι, να έχω πιει, να βρωμάω αλκοόλ και τσιγαρίλα και να παραπατάω. Θα ήθελα να ξεφύγω από αυτό, αλλά δεν ξέρω πως. Κάποιες φορές προσπαθώ να μην πιώ αρκετά. Να παραμείνω νηφάλιος και τότε νιώθω χειρότερα, γιατί ντρέπομαι για τον εαυτό μου και, επίσης, δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω τους άλλους. Ένας φίλος μας πέθανε πρόπερσι από κύρωση ήπατος. Ήταν πολύ πιο μικρός από εμένα και άφησε και δύο μικρά παιδιά πίσω του. Δεν θέλω να το σκέφτομαι όλο αυτό, γιατί μου προκαλεί θλίψη, φόβο, θυμό. Δεν ξέρω αν μπορείτε να με βοηθήσετε. Ίσως όχι, αλλά νιώθω μία ανακούφιση που κατάφερα να σας γράψω. Κάποιοι φίλοι με φωνάζουν «δυνατό ποτήρι», άλλα δεν θέλω άλλο πια. Ευχαριστώ!    

(Τάσος, 47)

 

Αγαπητέ φίλε Τάσο,  

Ένα μεγάλο «συγχαρητήρια» που κατάφερες να γράψεις αυτήν την τόσο ειλικρινή επιστολή και να μοιραστείς μαζί μας την αγωνία που νιώθεις για τον εαυτό σου και το μέλλον. Είναι αλήθεια ότι ο καθένας από εμάς μπορεί, πολύ εύκολα, να συνηθίσει σε μία ζοφερή κατάσταση και να μην μπορέσει εύκολα να ξεφύγει απ’ αυτήν. Στην ψυχολογία χρησιμοποιούν μία μεταφορά, μ’ έναν βάτραχο ο οποίος βρίσκεται σε μία κατσαρόλα με νερό. Αν ζεστάνουμε το νερό μ’ έναν τρόπο που η θερμοκρασία του αυξάνεται σιγά-σιγά, ο βάτραχος δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά και έτσι καταλήγει να βράσει και να πεθάνει, ενώ έγκαιρα θα μπορούσε να είχε πηδήξει έξω από το νερό όταν ακόμη το νερό ήταν χλιαρό, προειδοποιώντας τον για τον επερχόμενο κίνδυνο. Δυστυχώς, αυτό το ζουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι βουλιάζουν σε μία «βολική» καθημερινότητα, την οποία μάλιστα μπορεί να βαφτίζουν και «απλή και όμορφη ζωή». Πράγματι, η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στην απλότητα, στις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις που μπορεί να συνδυάζονται και με δράσεις που κάνουμε με τους άλλους. Το «μεγάλο κακό» σε όλο αυτό που περιγράφεις είναι το αλκοόλ. Το να μοιράζεσαι κάποιες ώρες με φίλους, συζητώντας, αστειευόμενος και φιλοσοφώντας για τη ζωή, είναι μια χαρά. Το κακό είναι ότι όταν αυτή η αγαπημένη συνήθεια συνδυάζεται με αλκοόλ, που μπορεί να οδηγήσει σε μία πολύπλοκη κατάσταση εθισμού, από την οποία δύσκολα ξεφεύγεις. Και βέβαια, δεν είναι μόνο οι επιπτώσεις στην υγεία, αλλά κυρίως οι ψυχολογικές επιπτώσεις, καθώς το αλκοόλ αποδυναμώνει τη δυνατότητά μας για αυτο-έλεγχο και αυτο-ρύθμιση οπότε, χωρίς να το καταλάβουμε, χάνουμε τον έλεγχο του εαυτού μας και τη δυνατότητα να ορίσουμε τη ζωή μας. Επίσης, το αλκοόλ σε καθημερινή βάση και μεγάλες ποσότητες προκαλεί εγκεφαλικές αλλοιώσεις, για να μην πω βλάβες, που καθιστούν ακόμη δυσκολότερο το να μπορέσουμε να «πάρουμε τη ζωή μας πίσω». Ένα γνωστό σύνδρομο που σχετίζεται με την συστηματική κατάχρηση αλκοόλ είναι το Σύνδρομο Korsakov, το οποίο επηρεάζει την πρόσφατη μνήμη επεισοδίων (ένα είδος άνοιας). Αυτό το οποίο είναι σημαντικό όμως, είναι ο συνδυασμός αλκοόλ με ψυχολογικά θέματα τα οποία τα πρόσωπα που βρίσκονται μ’ ένα ποτήρι στο χέρι δεν αντιμετωπίζουν κατάλληλα. Το αλκοόλ, όπως κι άλλοι εθισμοί, με κυριότερες τις ναρκωτικές ουσίες, αποτελούν συχνά μία διέξοδο για την αποφυγή σημαντικών θεμάτων που δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ένα πρόσωπο. Τα ψυχολογικά αυτά ζητήματα, πολλές φορές, είναι αρκετά σοβαρά και όχι απαραίτητα συνδεόμενα με την καθημερινότητα. Δηλαδή, ένα πρόσωπο μπορεί να μην ανησυχεί τόσο πολύ για το γεγονός ότι τα παιδιά του αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εξεύρεση εργασίας ή τα χρήματα που βγάζει δεν είναι αρκετά, αλλά ν’ ανησυχεί για το γεγονός ότι μεγαλώνει και δεν βρίσκει ένα ικανοποιητικό νόημα στη ζωή του. Στην επιστολή σου υπάρχουν πολλά σημαντικά σημεία τα οποία αξίζουν την προσοχή σου και για τα οποία μπορείς να αρχίσεις να σκέφτεσαι μ’ έναν διαφορετικό τρόπο, δίνοντας μία νέα προοπτική στη ζωή σου. Και, στην πραγματικότητα, αλλάζοντάς την. Γράφεις, για παράδειγμα, ότι δεν έχεις ταξιδέψει αρκετά. Τα ταξίδια είναι πάντοτε μία πρόκληση για να δούμε διαφορετικά τη ζωή. Και απ’ ότι καταλαβαίνω, έχεις τη δυνατότητα να κλείσεις για κάποιες μέρες το μαγαζί σου και να ταξιδέψεις με την σύζυγό σου ή με άλλα πρόσωπα σε κάποιους προορισμούς, στους οποίους μπορεί να βρεις κάτι ενδιαφέρον. Η αποστασιοποίηση που νιώθεις από αγαπημένα σου πρόσωπα, είναι ένα ακόμη ζήτημα (που ίσως χρειάζεται «επιδιόρθωση»). Η τέχνη που ασκείς σου δίνει πολλές δυνατότητες να είσαι δημιουργικός. Και για να είναι κάποιο πρόσωπο δημιουργικό, συχνά χρειάζεται να αναζητήσει νέες πηγές έμπνευσης. Που φυσικά θα τις βρεις έξω και, ίσως, μακριά από το εργαστήριο όπου περνάς τον περισσότερο χρόνο σου. Στην επιστολή σου έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα συναισθήματα που νιώθεις και αναφέρεις. Ντροπή, θλίψη, φόβο, θυμό. Περιγράφουν ακριβώς το πως αισθάνεσαι απέναντι σε άλλα πρόσωπα, στον εαυτό σου και στο μέλλον, σε σχέση με την κατάσταση στην οποία έχεις κολλήσει. Αντιλαμβάνεσαι ότι η στασιμότητα, η επιπόλαιη παραίτηση από τη ζωή και η κατάχρηση του αλκοόλ δημιουργούν περιορισμούς στη ζωή σου και συνδέονται με αρνητικές επιπτώσεις. Ουσιαστικά, χάνεις ευκαιρίες και δυνατότητες τις οποίες όμως αξίζεις και χρειάζεσαι στη ζωή σου, ώστε να νιώθεις ικανοποίηση και πληρότητα. Θα σου πω όμως ότι, όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε μία δύσκολη κατάσταση στη ζωή μας, το μόνο που δεν ωφελεί είναι να κατηγορούμε τον εαυτό μας και να γεμίζουμε με ενοχές. Είμαι άνθρωπος σημαίνει είμαι ευάλωτος, αδύναμος, άπειρος και παρορμητικός. Όμως, η πιο σημαντική ανθρώπινη ιδιότητα είναι η μάθηση. Έχουμε αυτό το μοναδικό προνόμιο, να μπορούμε να μάθουμε από τα «λάθη» μας, από δράσεις δηλαδή που δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Και κάπως έτσι προχωράμε. Η επιστολή που έγραψες, η συνειδητοποίηση και η επιθυμία για μία αλλαγή στη ζωή σου, είναι το πρώτο βήμα (από ένα ταξίδι ίσως χιλίων μιλίων).      

 

* Ο Δρ Χρήστος K. Μπιμπίτσος είναι Συμβουλευτικός Ψυχολόγος και συγγραφέας. Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί του, για την συμβολή του σε ζητήματα που σας απασχολούν, μέσω του Ινστιτούτου Συμβουλευτικής και Δημιουργικής Επικοινωνίας & Έκφρασης + Ψυχομετρίας «Το Πορτοκαλί Λεωφορείο (The Orange Bus)», με έδρα την Έδεσσα (Φιλελλήνων 23, τηλ. 6944-252208, mail: chrisbibitsos@yahoo.gr). 

: Μπορείτε να στέλνετε ερωτήματα ή θέματα που σας απασχολούν, για την στήλη «έχω ένα ερώτημα», στο μέιλ της εφημερίδας: neapellas@gmail.com. Κατά τη διατύπωση των ερωτημάτων σας και για την προστασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ψευδώνυμο και να μην αναφέρετε χαρακτηριστικές πληροφορίες που παραπέμπουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.