17 Μαΐου, 2021
Άρθρα

«Ανεκπλήρωτος έρωτας»

Γειά σας! Αποφάσισα να σας γράψω για μία δύσκολη φάση την οποία περνάω, εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου. Εδώ και δύο χρόνια περίπου διορίστηκα σε μία περιφερειακή δημόσια υπηρεσία οπότε εγκαταστάθηκα στην ελληνική περιφέρεια, μπαίνοντας κι εγώ στις τάξεις της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Η εργασία μου είναι αρκετά απαιτητική, αλλά αντλώ μεγάλη ικανοποίηση από το αντικείμενο (είμαι οικονομολόγος και ασχολούμαι με την τοπική ανάπτυξη) και, κυρίως, από το περιβάλλον εργασίας που είναι πολύ φιλικό και υποστηρικτικό. Όταν έμαθα ότι προσλήφθηκα σε μία θέση στην επαρχία είχα στεναχωρηθεί, γιατί θα έπρεπε να εγκαταλείψω την Αθήνα, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Έζησα μάλιστα σε μία πυκνο-κατοικημένη και κοσμοπολίτικη περιοχή, το Νέο Ηράκλειο, με πολλούς φίλους και πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση και σχέσεις που είναι κάτι το σημαντικό για τα νέα παιδιά. Ο ερχομός μου όμως στην όμορφη πόλη σας, με τους φιλόξενους και προσιτούς ανθρώπους, μου έδωσε μία διαφορετική προοπτική. Διαπίστωσα ότι θα μπορούσα να έχω μία καλή ποιότητα ζωής και, επίσης, ν’ ασχοληθώ με όμορφες δραστηριότητες, όπως το περπάτημα, εξορμήσεις στη φύση και, ακόμη, σύντομες επισκέψεις στη Θεσσαλονίκη, που είναι μία πολύ ανθρώπινη μεγαλούπολη. Και, φυσικά, πολύ σύντομα ένιωσα ερωτευμένος. Μόνο που η κατάσταση είναι κάπως πολύπλοκη. Η κοπέλα που ερωτεύτηκα είναι λίγο μεγαλύτερη από εμένα και παντρεμένη. Επίσης, έχει ένα μωράκι. Βρισκόμαστε σχεδόν καθημερινά γιατί εργαζόμαστε στον ίδιο χώρο, αλλά σε διαφορετικά τμήματα κι έχουμε πολύ όμορφες συζητήσεις που μου ανεβάζουν τη διάθεση και νιώθω ένα αμοιβαίο άγγιγμα ψυχής. Κάθε φορά που την κοιτάζω, βλέπω τον έρωτα στα μάτια της και νιώθω ότι και αυτή είναι ερωτευμένη μαζί μου, μόνο που δεν το ομολογεί και, δυστυχώς, δυσκολεύομαι πολύ να το συζητήσω μαζί της. Όπως καταλαβαίνετε ίσως, νιώθω ότι αν συζητήσω μαζί της για το πως αισθάνομαι, ίσως αποφασίσει να σταματήσουμε να βλεπόμαστε και να συζητάμε κι αυτό δεν θα το ήθελα με τίποτα. Μάλιστα, έχουμε βγει και έξω αρκετές φορές για καφέ και περπάτημα και, κατά καιρούς, κάποιοι κοινοί φίλοι «πετάνε» υπονοούμενα του στιλ «καλώς τους ερωτευμένους», στα οποία εγώ νιώθω κάπως αμήχανα αλλά η Δώρα, όπως λέγεται ο «κρυφός» μου έρωτας, αντιδρά με κάποιο χαμόγελο και σαν να μην την πειράζει. Κάνει λίγο σαν να της αρέσει. Έτσι, συχνά νιώθω μπερδεμένος. Εννοείται ότι δεν θα ήθελα με τίποτα να μπω στην οικογενειακή της ζωή και να γίνω αιτία να χαλάσει η όμορφη οικογένεια που έχει, με τον σύζυγό της και το παιδάκι τους. Από την άλλη, νιώθω έναν έντονο έρωτα από τον οποίο είναι αδύνατο να ξεφύγω. Δεν νιώθω να με ελκύει καμία άλλη γυναίκα, κάθε μέρα ανυπομονώ να συναντηθούμε με τη Δώρα και να συζητήσουμε για διάφορα θέματα τα οποία μας αγγίζουν πολύ και τους δύο (λογοτεχνία, μουσική, ταξίδια, ψυχολογία). Η ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα της ενδιαφέροντα και, επίσης, και δική μου μεγάλη αγάπη. Μόνο που στην περίπτωσή μου νιώθω ότι καμία ψυχολογική θεωρία δεν μπορεί να με βοηθήσει. Δεν τις ξέρω βέβαια και καλά τις ψυχολογικές θεωρίες για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα αλλά, επίσης, πιστεύω ότι στον έρωτα απέχει πάρα πολύ η θεωρία από την πράξη. Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας. Περιμένω με σχετική αγωνία κάποιες προτάσεις σας που μακάρι να με βοηθήσουν να δω την κατάσταση αλλιώς. Έχοντας αποφασίσει μάλιστα να περάσω το Πάσχα εδώ, στην όμορφη πόλη σας, νιώθω ήδη μεγάλη αναστάτωση για το ότι τις ημέρες των εορτών δε θα συναντηθούμε με τη Δώρα!  

(Γιάννης, 31)

 

Αγαπητέ μου Γιάννη,  

Θα ήθελα πραγματικά να κλάψω μαζί σου. Ο κάθε «ανεκπλήρωτος» έρωτας με αγγίζει βαθιά, καθώς μπορώ να νιώσω την αδικία που αισθάνεσαι. Το παρομοιάζω με μία κατάσταση όπου ένα παιδάκι βλέπει το αγαπημένο του παιχνίδι στα χέρια ενός άλλου παιδιού, χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Σαν να υπάρχει μία τζαμαρία από άθραυστο γυαλί το οποίο δεν μπορούμε να διαπεράσουμε και, κάθε φορά που το επιχειρούμε, …σπάμε τα μούτρα μας! Έχω συναντήσει ανθρώπους που στα 70 και 80 χρόνια τους σκέφτονται ακόμη τον νεανικό, ανεκπλήρωτο έρωτά τους και ραγίζει η καρδιά μου. Θα ήθελα όμως εδώ να σημειώσω ότι υπάρχει μία πολύ σημαντική και ουσιώδης διαφορά μεταξύ του «ανεκπλήρωτου» έρωτα και του «ανομολόγητου» έρωτα. Βέβαια, στην περίπτωσή σου, ο ανεκπλήρωτος έρωτας που βιώνεις είναι και ένας ανομολόγητος έρωτας και, αν καταφέρεις να τον ομολογήσεις κάποια στιγμή, πολλά πράγματα ίσως ν’ αλλάξουν… Και βέβαια όχι μόνο στη δική σου ζωή, αλλά και στη ζωή άλλων προσώπων. Το οποίο κάνει πιο πολύπλοκη τη διαχείριση του θέματος για το οποίο μας γράφεις και, βέβαια, αναδεικνύει αυτήν τη μεγάλη αλήθεια ότι, στη ζωή μας, ζούμε σ’ ένα πολύπλοκο οικοσύστημα, με άλλα πρόσωπα. Και η ευημερία μας καθορίζεται από το επίπεδο της ευημερίας των άλλων προσώπων και τις διαφορές που προκύπτουν κάθε φορά που συμβαίνουν αλλαγές στη δυναμική ισορροπία που υπάρχει, μέσω δράσεων και αντιδράσεων. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που δεν τολμάς να ομολογήσεις, να εξομολογηθείς τον έρωτά σου και, κατά πάσα πιθανότητα και η Δώρα, που είναι αρκετά πιθανό να αισθάνεται το ίδιο ερωτευμένη μαζί σου. Όμως, μόνο η δική σου ή η δική της ερωτική εξομολόγηση θα δώσει κίνηση και νέα τροπή σ’ αυτό το οποίο ζεις, το οποίο είναι όμορφο αλλά και βασανιστικό ταυτόχρονα.

 

Η κοινή αγάπη σας για την ψυχολογία, σας δίνει ένα πλεονέκτημα. Μπορείτε να προσεγγίσετε την κατάστασή σας μ’ έναν πιο ολοκληρωμένο τρόπο. Μία βασική αρχή στην ψυχολογία είναι να μπορούμε να κατανοήσουμε τη συναισθηματική κατάσταση και τις προθέσεις των προσώπων με τα οποία σχετιζόμαστε. Από τις πληροφορίες που μας δίνεις, φαίνεται ότι εσύ το κάνεις αυτό και αυτός είναι μάλλον και ο κύριος λόγος που παραμένεις αναποφάσιστος, εντοπίζοντας κάποια σημαντικά ηθικά διλήμματα που προκύπτουν μέσα από τον συγκεκριμένο έρωτα. Τα ηθικά διλήμματα όμως δεν αφορούν μόνο εσένα. Αφορούν εξίσου και τη Δώρα και ο τρόπος που θα έρθουν στο προσκήνιο, όπως και ο τρόπος της επίλυσής τους ή μη επίλυσής τους συνδέεται με την πορεία και με την εξέλιξη της σχέσης σας.

 

Υιοθετώντας μία πιο πρακτική προσέγγιση, φίλε Γιάννη, στην πραγματικότητα έχεις δύο επιλογές. Η μία επιλογή είναι η ΜΗ επιλογή (συνήθως η χειρότερη!), δηλαδή να αφήσεις την κατάσταση να διαιωνίζεται όπως έχει, απολαμβάνοντας κάποιες όμορφες στιγμές, αλλά και περνώντας -μόνος σου- πολλές βασανιστικές. Βέβαια, θα σου πω ότι ο έρωτας, ως ένα βιολογικό και εγκεφαλικό αίσθημα, έχει συνήθως σύντομη διάρκεια και ειδικά στην περίπτωση που δεν τροφοδοτείται, δυστυχώς «εξατμίζεται». Οτιδήποτε άλλο προκύψει είναι φαντασίωση, μία εξιδανίκευση μίας κατάστασης την οποία, βέβαια, μπορείς να κρατήσεις βαθιά χαραγμένη μέσα σου, ως μέρος του προσωπικού σου μύθου (όλοι μας δημιουργούμε τον προσωπικό μας μύθο, μέσω του οποίου νιώθουμε καλύτερα και κρατώντας σε απόσταση γεγονότα ή εμπειρίες που διαφορετικά θα μας προκαλούσαν αναστάτωση). Η δεύτερη επιλογή είναι να αναλάβεις την ευθύνη του έρωτά σου. Το ίδιο φυσικά αναμένουμε να κάνει και η Δώρα. Σ’ αυτήν την περίπτωση, κάποια στιγμή, χρειάζεται να «ανοίξετε» τα χαρτιά σας και να συζητήσετε το πως βλέπει ο καθένας τη σχέση σας. Αν είστε απολύτως ειλικρινείς και εκφράσετε με τόλμη αυτό που πραγματικά νιώθετε και αισθάνεστε, είναι σίγουρο ότι θα νιώσετε και οι δύο πολύ καλύτερα και, επίσης, θα δημιουργηθεί η βάση για μία πιο στέρεη εξέλιξη στην σχέση σας. Θεωρώ απίθανο ότι η Δώρα, μετά από τη δική σου ερωτική εξομολόγηση, θα σταματήσει να σου μιλάει. Αυτό δεν το έχω δει ούτε μεταξύ εφήβων που έχουν έντονα συναισθήματα τα οποία, συχνά, συνυπάρχουν με συγκεκριμένες προσδοκίες, προκαταλήψεις και κοινωνικά στερεότυπα για το πως είναι μία ερωτική σχέση και τί περιλαμβάνει. Και, φυσικά, η κάθε ερωτική σχέση είναι μοναδική και έχει τον δικό της τρόπο με τον οποίο τη ζουν, την αισθάνονται και την απολαμβάνουν οι συμμετέχοντες. Οι πραγματικές εξελίξεις λοιπόν και το πραγματικό και επικίνδυνο ρίσκο στον έρωτά σας θα έρθει μετά από την ομολογία και κανένας, ψυχολόγος ή άλλος, δεν μπορεί να προβλέψει το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στη σχέση σας. Εδώ φαίνεται ότι «υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος», αλλά η ταχύτητα, η κατεύθυνση, ο βαθμός ικανοποίησης και μία σειρά από κρίσιμες αποφάσεις στη ζωή σας εξαρτώνται αποκλειστικά από την κοινή δράση των δυο σας. Χωρίς να έχουν λόγο σ’ αυτό άλλα πρόσωπα, εκτός ίσως από αυτά που επηρεάζονται και, με κάποιον τρόπο, η ζωή τους συνδέεται άμεσα με τις δικές σας αποφάσεις. Εύχομαι το φως της Αναστάσεως να σε βοηθήσει στις αποφάσεις σου.

 

* Ο Δρ Χρήστος K. Μπιμπίτσος είναι Συμβουλευτικός Ψυχολόγος και συγγραφέας. Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί του, για την συμβολή του σε ζητήματα που σας απασχολούν, μέσω του Ινστιτούτου Συμβουλευτικής και Δημιουργικής Επικοινωνίας & Έκφρασης + Ψυχομετρίας «Το Πορτοκαλί Λεωφορείο (The Orange Bus)», με έδρα την Έδεσσα (Φιλελλήνων 23, τηλ. 6944-252208, mail: chrisbibitsos@yahoo.gr). 

: Μπορείτε να στέλνετε ερωτήματα ή θέματα που σας απασχολούν, για την στήλη «έχω ένα ερώτημα», στο μέιλ της εφημερίδας: neapellas@gmail.com. Κατά τη διατύπωση των ερωτημάτων σας και για την προστασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε ψευδώνυμο και να μην αναφέρετε χαρακτηριστικές πληροφορίες που παραπέμπουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *