February 23, 2019
Συνεντεύξεις

ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύνατος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΡΙΤΖΑΛΑ

 Της δημοσιογράφου Βίκυ Μπαϊρακτάρη

Β: Πρόσφατα ο Ερντογάν επισκέφθηκε την Θράκη. Τι έχετε να πείτε για τις δηλώσεις του και αν έχουν αντίκτυπο στην εξωτερική πολιτική μας και στην εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω;

 

Φ: Κατ’ αρχήν, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως ο βαθμός υλοποιήσεως των στόχων της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους εξαρτάται από το επίπεδο της γεωστρατηγικής και της αποτρεπτικής του ισχύος. Η πατρίδα μας, όντας εγκλωβισμένη σε μία εθνοκτόνο μνημονιακή πολιτική, δεν είναι σε θέση να υλοποιήσει μία αυτόνομη εξωτερική πολιτική με θεσμική συνέχεια και – προς επιβεβαίωση των διορατικών διαπιστώσεων του αειμνήστου Παναγιώτη Κονδύλη (ο οποίος διέβλεψε πως η συρρίκνωση του γεωπολιτικού δυναμικού του Ελληνισμού σε συνδυασμό με την ενίσχυση του αντίστοιχου τουρκικού, θα μετατρέψει την Ελλάδα σε «γεωπολιτικό δορυφόρο» της Τουρκίας) – «η άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων επαφίεται ουσιαστικά στην βούληση και στις αντιδράσεις τρίτων». Ο Τούρκος Πρόεδρος, γνωρίζοντας πολύ καλά την θλιβερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα και εκμεταλλευόμενος την θετική γι’ αυτόν συγκυρία που προκύπτει από την δεδηλωμένη υποστήριξη των τουρκικών θέσεων εκ μέρους σημαινόντων «προοδευτικών» κυβερνητικών στελεχών, επισκέφθηκε την Ελλάδα με σκοπό να εκθέσει τις ελληνικές αρχές ενώπιον της διεθνούς κοινότητος, κάτι το οποίο ομολογουμένως το επέτυχε με τις δηλώσεις του και την εν γένει προκλητική συμπεριφορά του. Παρ’ ότι καταβλήθηκαν φιλότιμες προσπάθειες να αμβλυνθούν οι αρνητικές εντυπώσεις, έγινε για ακόμα μία φορά σαφέστατη η διαχρονική διαπίστωση του Θουκυδίδου πως «ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύνατος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του».

 

Β: Σε ότι έχει να κάνει με την εκλογή των μουφτήδων στην περιοχή θεωρείται πως είναι νόμιμο;

 

Φ: Όχι μόνο δεν είναι νόμιμο, αλλά δεν προβλέπεται καν από τον Ισλαμικό Νόμο (Σαρία) και ως εκ τούτου δεν εφαρμόζεται σε κανένα ισλαμικό κράτος. Αυτό οφείλεται στο βαθύ οντολογικό χάσμα μεταξύ της δυτικής και της ισλαμικής κοσμοθεωρίας, το οποίο εν ολίγοις αντανακλάται σε μία παλαιότερη δήλωση του Τούρκου Προέδρου, σύμφωνα με τον οποίο «ένας κοσμικός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι μουσουλμάνος, καθώς για τους μουσουλμάνους ο Αλλάχ είναι η υπέρτατη αρχή. Αντιθέτως, οι κοσμικοί θεωρούν πως η ανωτέρα αρχή είναι ο λαός, δηλαδή οι δούλοι του Αλλάχ». Επομένως, παρ’ ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες εκλαμβάνονται από την ισλαμική διανόηση ως ασύμβατες με «το βίωμα του Ισλάμ», εν τούτοις εργαλιοποιούνται προς εξυπηρέτηση (εν προκειμένω) των τουρκικών επιδιώξεων. Επιπροσθέτως, ένας μουφτής είναι δικαστικός και διοικητικός αξιωματούχος και ως εκ τούτου οι εξουσίες του απορρέουν από το κράτος. Η Τουρκία, όμως, επικαλούμενη μία απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία οι δύο εγκάθετοι της Άγκυρας στην Θράκη, οι οποίοι υποδύονται τους μουφτήδες (Αχμέτ Μετέ, Ιμπραήμ Σερίφ) «δικαιούνται να είναι θρησκευτικοί ηγέτες μιας ομάδας που εκούσια τους ακολουθεί», οδηγεί την ελληνική κυβέρνηση προς την κατεύθυνση της επισήμου αναγνωρίσεως των θρησκευτικών τους αρμοδιοτήτων. Κάτι τέτοιο θα επιτευχθεί με την διαφαινόμενη κατάργηση της Σαρία στην Θράκη.

 

Β: Πως βλέπετε την στάση των μουσουλμάνων κατοίκων σε όλα αυτά τα θέματα;

 

Φ: Η στάση της μουσουλμανικής μειονότητος έναντι αυτών των θεμάτων είναι αναμφίβολα ανομοιογενής, όπως είναι, άλλωστε, και η σύνθεση της ίδιας της μειονότητος, η οποία αποτελείται, ως γνωστόν, από τους ανακριβώς αποκαλούμενους τουρκογενείς, τους Πομάκους και τους Ρομά. Υπάρχει μία μερίδα μουσουλμάνων και από τις τρεις εθνοτικές ομάδες – κυρίως οι νεώτερες γενιές, οι οποίες είναι τα θύματα μίας ειδεχθούς διανοητικής και πολιτιστικής γενοκτονίας που αποσκοπεί στην δημιουργία μίας «στρατιάς νεογενιτσάρων» – η οποία συντάσσεται πλήρως με τις τουρκικές μεθοδεύσεις και αντιμετωπίζει την γείτονα χώρα ως την «Μητέρα Πατρίδα» που σύντομα θα επανεντάξει στον κορμό της «το κομμένο της μέλος», όπως είχε χαρακτηρίσει παλαιότερα την Ελληνική Θράκη ο Τούρκος Υπουργός Μεχμέτ Μουεζίνογλου. Εκτιμώ, όμως, πως η πλειοψηφία του μειονοτικού πληθυσμού – και κατά κύριο λόγο του πομακικού και του αλεβιτικού στοιχείου – βιώνει μία κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του από τους εκτουρκιστικούς μηχανισμούς που δρουν ανενόχλητοι σε όλη την Θράκη, αλλά αδυνατεί να εκφράσει μαζικώς την αντίθεσή του στις τουρκικές επιδιώξεις, υπό τον φόβο της στοχοποιήσεώς του, τόσο εκ μέρους των πρακτόρων της Άγκυρας, όσο και εκ μέρους συγκεκριμένων ελληνόφωνων «προοδευτικών» κύκλων με ισχυρές παρακρατικές διασυνδέσεις, οι οποίοι λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα τόσο της Τουρκίας, όσο και άλλων διεθνιστικών παραγόντων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.

 

Β:  Ο χειρισμός της κυβέρνηση είναι κατά την γνώμη σας σωστός; Ανταποκρίνεται στις διεθνείς συνθήκες και νόμους; Υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα;

 

Φ: Εκτιμώ πως οι χειρισμοί της παρούσας συγκυβερνήσεως είναι εθνικώς επιζήμιοι και συντείνουν στην περαιτέρω κοινωνική, εθνική και γεωπολιτική αποδόμηση της πατρίδος μας. Δίχως υπερβολή, θεωρώ πως κινούνται αφ’ ενός στην κατεύθυνση της εφαρμογής των επιδιώξεων της τουρκικής «ήπιας ισχύος», άποψη που τεκμηριώνεται από την πρόσφατη ψήφιση του ανεκδιήγητου Ν. 4491/2017 (πρβλ. άρθρο «Ο Νόμος Κοντονή για την “τουρκική ένωση Ξάνθης”, ο George Soros και το Στρατηγικό Βάθος»), αφ’ ετέρου στην πειθήνια εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών συμφερόντων της Δύσεως. Μετά λύπης, διαπιστώνω ότι έχει γίνει επικίνδυνα επίκαιρη η άποψη του Αχμέτ Νταβούτογλου, σύμφωνα με την οποία «οι κοινωνίες που έχοντας χάσει την αυτοπεποίθησή τους αποδέχτηκαν να γίνουν τα περιφερειακά στοιχεία άλλων κοινωνιών, μετά από μια ψυχολογική κατάρρευση θα μείνουν αντιμέτωπες και με τον κίνδυνο της στρατηγικής τους διάλυσης». Επομένως, θα πρέπει να συμφωνήσουμε και πάλι με τον Π. Κονδύλη, ο οποίος υποστήριζε πως «η στρατηγική σκέψη θολώνει τόσο περισσότερο, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος».

 

Β: Αναγνωρίζετε στοιχεία  ισλαμικού επεκτατισμού και θρησκευτικού φονταμεταλισμού στην Θράκη;

 

Φ: Σαφώς και υπάρχουν στοιχεία ισλαμικού και θρησκευτικού φονταμενταλισμού στην Θράκη, τα οποία έχουν καλλιεργηθεί προς διευκόλυνση των επεκτατικών βλέψεων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας, κατ’ εφαρμογή των προβλέψεων του δόγματος Νταβούτογλου, πυρήνας του οποίου είναι η ιστορική, θρησκευτική και εθνική ομογενοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης και η μετατροπή αυτής σε «τουρκική» μειονότητα, στο πλαίσιο της εδραιώσεως της ζωτικής – για τα συμφέροντα της Τουρκίας – αρτηρίας, η οποία εκτείνεται από την Βοσνία έως και την Αν. Θράκη. Όπως έχει επισημάνει η δημοσιογραφική έρευνα κατά καιρούς, είναι εξαιρετικά πιθανή ακόμα και η συγκρότηση δυνάμεων (παράλληλων θρησκευτικών, εκπαιδευτικών, οικονομικών κ.α. δομών) που δρουν υπό την καθοδήγηση  εξωχώριων κέντρων και οι οποίες αναλαμβάνουν μυστικές επιχειρήσεις (ψυχολογικές, κατασκοπευτικές κ.α.) υπό την κάλυψη π.χ. αθλητικών και πολιτιστικών οργανώσεων, ομάδων πολιτικού ακτιβισμού, οργανώσεων νεολαίας, θρησκευτικών εκδηλώσεων, ομάδων φιλανθρωπικού εθελοντισμού κλπ. (ήπια ισχύς).

 

B: Πως είναι η συνύπαρξη-συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών στην περιοχή; Ποια είναι η λύση κατά την γνώμη σας;

 

Φ: Η συμβίωση Χριστιανών και μουσουλμάνων στην Θράκη είναι σε γενικές γραμμές αρμονική, εκτιμώ όμως πως πλανάται μία εκατέρωθεν υστεροβουλία σε πολλές πτυχές των καθημερινών διαπροσωπικών και συναλλακτικών σχέσεων. Αυτό οφείλεται, κατά την γνώμη μου, στο γεγονός πως η εξισορρόπηση των σχέσεων μεταξύ των συνοίκων στοιχείων θεμελιώθηκε σε μία κατευναστική έως παθητική στάση με πολλές (και δυσδιάκριτες πλέον) εκπτώσεις εκ μέρους του χριστιανικού πληθυσμού, κυρίως όσον αφορά θεμελιώδη εθνικά και θρησκευτικά ζητήματα. Την ίδια στιγμή, ο μέσος τουρκόφωνος μουσουλμάνος, ο οποίος εκλαμβάνει την δυναμική (αν και επίπλαστη) ισχυροποίηση της Τουρκίας ως τεκμήριο επιβιώσεώς του, αντιμετωπίζει τον εαυτό του, λίγο έως πολύ, ως όργανο εφαρμογής της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Εκ του αποτελέσματος, μία τέτοια σχέση δεν μπορεί να είναι ισότιμη, αλλά σχέση «αφέντη-υποτελούς», η μόνη σχέση η οποία είναι, άλλωστε, σύμφωνα με τον αείμνηστο Νεοκλή Σαρρή, αποδεκτή στο τουρκικό θυμικό και η οποία φαίνεται πως τείνει να επιβληθεί στην Θράκη, με κυρίαρχο στοιχείο, φυσικά, το μουσουλμανικό. Κατά την άποψή μου, οι Χριστιανοί της Θράκης θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας, να αναπτύξουμε ισχυρούς δεσμούς κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης μεταξύ μας και να αποφεύγουμε τις – σε βαθμό μειονεκτικού συμπλεγματισμού – εκπτώσεις που κάνουμε, όταν πρόκειται να συνδιαλλαγούμε με έναν μουσουλμάνο συμπολίτη μας. Είναι χρέος μας, άλλωστε, να μπορέσουμε να στηρίξουμε εμπράκτως τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, στην επαίσχυντη επιχείρηση χειραγωγήσεώς τους, βοηθώντας τους να κλείσουν τα αυτιά τους στις «σειρήνες» των προξενικών εγκαθέτων και των συμμάχων τους και προειδοποιώντας τους πως αυτή η χώρα που τους προβάλλεται σήμερα ως η «Μητέρα Πατρίδα» θα είναι αυτή που πρώτη θα τους αποβάλλει, όταν πλέον θα έχει λήξει η χρησιμότητά τους.

 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Ιωάννης Φριτζαλάς γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1983. Είναι γεωπολιτικός & ιστορικός αναλυτής, με σπουδές στο Τμήμα Οικονομικής & Περιφερειακής Αναπτύξεως του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών. Έχει παρακολουθήσει μία πληθώρα εξειδικευμένων μεταπτυχιακών επιμορφωτικών προγραμμάτων σε ζητήματα ιστορίας, διεθνών σχέσεων, διαχειρίσεως κρίσεων, κοινωνιολογίας, γλωσσολογίας και φιλοσοφίας.

Από το 2006 έχει αναπτύξει ερευνητική δραστηριότητα σε πανελλήνιο επίπεδο, η οποία αφορά την συλλογή & αξιολόγηση στοιχείων & πληροφοριών, σχετικών με:

 

α) την αξιοποίηση & ανάδειξη του πολιτισμού, της λαογραφίας & εν γένει του πνευματικού δυναμικού του Ελληνισμού, ως παράγοντα γεωπολιτικής ισχυροποιήσεώς του,

β) την ανάδειξη του ιστορικού/πολιτιστικού υποβάθρου & της στρατηγικής σημασίας της Θράκης &

γ) τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

 

Το ερευνητικό του έργο περιλαμβάνει, παράλληλα, την εξέταση της μεθοδολογίας της γενοκτονίας εν καιρώ ειρήνης.

Το 2012 μετεγκατεστάθη στην Κομοτηνή, όπου, ως απαύγασμα του ερευνητικού του έργου, ίδρυσε τον Απρίλιο του ιδίου έτους την α.μ.κ.ε.: «Η Κιβωτός της Δόμνας Βιζβίζη», την οποία έκτοτε διευθύνει, παραδίδοντας παράλληλα σεμινάρια ιστορίας/γεωπολιτικής, υπό τον τίτλο «Στρατηγική Αγωγή».

Είναι συνεργάτης του «Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων» (ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.), μέλος της «Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων» και μέλος του think tank του «Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος» (Σ.Ε.Β.Ε.).

Αρθρογραφεί τακτικώς τόσο στόν έντυπο, όσο και στον ηλεκτρονικό τύπο, ενώ παραθέτει συχνά διαλέξεις τόσο σε Ελλάδα & Κύπρο, όσο και στο εξωτερικό, σχετικώς με ζητήματα που άπτονται της ερευνητικής του δραστηριότητος.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *